Debiutancki tomik poezji Magdaleny Kicińskiej czekał na mnie kilka miesięcy. Nie dlatego, że nie znalazłam dla niego czasu. Potrzebowałam odpowiedniej chwili i nastroju, by po niego sięgnąć. Twórczość autorki "Środków transportu" poznałam kilka lat temu, czytając "Panią Stefę", wspaniały reportaż, który pozytywnie zapisał się w mej pamięci. Bardzo ucieszyłam się wówczas, że ktoś wreszcie przypomniał i odbrązowił sylwetkę Stefanii Wilczyńskiej, która wraz z Januszem Korczakiem prowadziła warszawski sierociniec. "Środki transportu" to, oczywiście, zupełnie inny rodzaj literacki, więc absolutnie nie podejmuję się zestawiania tych dwóch książek. Jest jednak coś, co je - przynajmniej w moim odczuciu - łączy. To umiejętność spojrzenia na człowieka jako jednostkę wpisaną w historię. Magdalena Kicińska w wielu wierszach odnosi się do nastrojów społecznych i politycznych XXI wieku; chętnie sięga też po motywy z odległej przeszłości i kultury europejskiej, ale niezmiennie ukazuje człowieka jako kogoś niepowtarzalnego, mającego także własny, mały świat, w którym aż roi się od emocji i trudnych wyborów. Jest w tym zbiorze kilka wierszy, nad którymi warto głęboko się pochylić. To na przykład "Powiadomienie", "Got land" i moje dwa ulubione utwory: "Pani na włościach" oraz *** (płaczę tylko w środkach publicznego transportu). Nie ukrywam, że część utworów nie przemówiła do mnie, wydały mi się one bowiem zbyt dosłowne albo przegadane, a w poezji cenię bardzo ekonomię słowa. Całość wypada jednak bardzo dobrze i jestem pewna, że wielu czytelników znajdzie w tym zbiorze coś dla siebie. BEATA IGIELSKA