„Kobieta, którą byłam” to kolejna bestsellerowa powieść Kerry Fisher, jaka ukazała się w ostatnich latach w Polsce nakładem Wydawnictwo Literackie (premiera odbyła się 23 lutego) Podobnie jak poprzednie książki autorki, niezmiennie trzyma w napięciu, łącząc elementy prozy obyczajowej i sensacyjnej oraz podejmując aktualne, ponadczasowe problemy. Akcja rozgrywa się współcześnie w Wielkiej Brytanii. Do domów na nowym osiedlu wprowadzają się różne rodziny. Najczęściej to bardzo dobrze sytuowani ludzie, ale jest wśród nich także Kate, ratowniczka medyczna, która samotnie wychowuje nastoletnią córkę i starannie planuje wszystkie wydatki. Zapracowana kobieta skrywa tajemnicę, która przed laty zmieniła jej życie i zmusiła do zmiany nazwiska. Między innymi dlatego Kate stroni od portali społecznościowych. Jej najbliższymi sąsiadkami są Gisela, niepracująca żona biznesmena i matka dwójki niemal dorosłych dzieci, oraz Sally, bezdzietna mężatka, przebojowa, energiczna… Obie kobiety chętnie i często chwalą się na Facebooku swoimi sukcesami, rodzinną sielanką, prezentami, luksusowymi zakupami, spotkaniami… Niemal każdego dnia zamieszczają zdjęcia i posty, z których wynika, że są szczęśliwymi, spełnionymi osobami. Czy jednak faktycznie tak jest? Kerry Fisher krytycznie rozprawia się z częstym zjawiskiem dokumentowania przez wielu ludzi w mediach społecznościowych najdrobniejszych elementów codziennego życia: zawartość talerzy i szaf, imprezy, wizyty, zakupy, wystrój mieszkania, nowa fryzura, nowe paznokcie, nowy makijaż… Można by wyliczać i wyliczać. Autorka pokazuje również, że nie wszystko w rzeczywistości wygląda tak pięknie, optymistycznie jak na zdjęciach i w postach. Podkreśla fakt, że to tylko wycinek czyjegoś życia, które przecież składa się z wielu innych elementów. W wielu osobach pragnienie ukazania się z jak najbardziej atrakcyjnej strony jest silniejsze niż życie prawdziwymi problemami i rozwiązywanie ich. „Kobieta, którą byłam” to też opowieść o przyjaźni między kobietami, która może połączyć nawet wówczas, gdy pozornie bardzo się one różnią. Pisarka celnie i przekonująco opisuje rodzinne relacje i codzienność, kłopoty, które nagle się pojawiają i wywracają życie do góry nogami, a także dylematy wymagające podejmowania trudnych decyzji. Zaletą jest narracja prowadzona z perspektywy każdej z trzech głównych bohaterek. Całość napisana jest ze znajomością rzeczy i ludzkiej psychiki. Wartka akcja, jej zwroty oraz powroty do przeszłości to kolejne plusy. Dodam jeszcze, że mamy tu też polski wątek, ale więcej w tym temacie nie zdradzę. Czytało mi się tę powieść z dużymi emocjami i zainteresowaniem. Bardzo chciałam jak najszybciej poznać zakończenie, a potem żałowałam, że musiałam pożegnać się z bohaterami. Polecam z czystym sumieniem. BEATA IGIELSKA

Jak łatwo przychodzi nam ocenianie życia innych po pozorach? Jak bardzo nie wiemy, co się dzieje za zamkniętymi drzwiami? A tym bardziej, jakie myśli krążą w ich głowach? Trzy kobiety, trzy zupełnie różne kobiety i ich oceny pozornie idealnego życia pozostałych kobiet. Słowem klucz jest tu „pozornie”. Nigdy nie wiemy do końca, jak naprawdę wygląda życie innych, dopóki sami nie zdecydują się nam tego powiedzieć. I tak właśnie było w książce „Kobieta, którą byłam”. W książce widzimy ułamek życia trzech sąsiadek. Życie każdej z nich jest inne, każda na swój sposób stara się w tym życiu sobie radzić. I jak to w życiu, raz jest z górki, raz pod górkę. Nie ma tu zawrotnej akcji, ale są przełomowe momenty. Czyta się dość szybko. Narracja prowadzona jest naprzemiennie z perspektywy każdej z trzech kobiet, dzięki czemu mamy możliwość lepszego zagłębienia się w ich świat. Rzadko sięgam po książki z tego gatunku, ale ta przypadła mi do gustu, więc i Was zachęcam do jej poznania.

Doceniam Kerry Fisher za to, że pod pozorem lekkich powieści porusza trudne tematy. W ostatniej jej czytanej przeze mnie książce była to depresja poporodowa, w „Kobieta, którą byłam” jest to właśnie sztuczny świat social mediów. (…) I jeśli literatura popularna uchroni kilka dzieciaków przed depresją wywołaną idealnym światem ich rówieśników na insta – to warto takie książki czytać.

Pełna wersja recenzji dostępna na blogu Nie samą pracą.

Już kiedyś przeczytałam jedną z książek Kerry Fisher - ‘Matka prawie idealna’, a teraz po przeczytaniu ‘Kobiety, którą byłam’ na pewno sięgnę po inne powieści tej autorki.

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie marlena.allthesensesbymm

„Kobieta, którą byłam” to kolejna świetna obyczajówka, jaka wyszła spod pióra Fisher. I doskonały umilacz popołudniowego leniuchowania.

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie oceniam_po_opisie

„Zachwyciła mnie od pierwszych stron! Nie pamiętam, kiedy ostatnio czytałam tak wspaniałą, dającą do myślenia i przede wszystkim niezwykle emocjonalną powieść obyczajową z pewną tajemnicą w tle. Mój top tego roku!”

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie sercemczytam

Zawsze wracam do książek Kerry Fisher. Są dla mnie jak smak mojej ulubionej kawy + pyszne ciasteczko! Te historie nigdy nie zawodzą.

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie lyk.ksiazki_strona.kawy

„Odnalazłam w niej nutkę thrillera, dzięki której oceniam ją tak wysoko! Śmiało mogę wam ją polecić, kupujcie, czytajcie, dajcie się jej ponieść!”

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie ficek_anna

„Aaa i jeszcze taka ciekawostka - jest tu polski wątek!” 

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie @zupa.czyta

„Kobieta, którą byłam” to czwarta powieść brytyjskiej autorki Kerry Fisher, jaka ukazała się na rynku polskim. Jest to powieść obyczajowa z głęboką warstwą psychologiczną. Historia o kobietach, ich codzienności, problemach i radościach. Książka dająca nadzieję, bo pokazująca, że z większością problemów przy odpowiednim nastawieniu jesteśmy sobie w stanie poradzić. Pisana jest świetnym stylem – jest lekko, momentami bardzo zabawne, a jednak tematy są poważne. Sporo jest tu o rolach, jakie przydziela się kobietom, o potrzebie dopasowania się do wymogów społeczeństwa. Ważnym tematem jest też korzystanie z mediów społecznościowych, które często zamiast poprawiać kontakt międzyludzki, powodują przede wszystkim większą niechęć do własnego życia. Jest też element delikatnego napięcia – zagadka jednej z bohaterek, którą musimy rozwiązać, by zrozumieć ją w pełni. Bardzo przypadła mi do gustu! Mam nadzieję, że szybko uda mi się zapoznać z pozostałymi trzema książkami tej autorki!