Wow! To było coś... Zacznijmy może od okładki, która urzekła mnie swoim wyglądem. Piękny kwiecisty motyw, który w jakiś sposób łączy się z treścią i daje wiosennego klimatu. Jeżeli chodzi o treść - również jestem zadowolona. Czytając tą książkę, czułam taki swojski i wiejski klimat i przyznam szczerze, że ku mojemu zdziwieniu, naprawdę podobało mi się to urozmaicenie. To była w pewnym stopniu odskocznia od zwyczajnych młodzieżowych romansów. Historia głównej bohaterki, i nie tylko, bardzo poruszyła moje serce. Sama Iga nosiła na barkach pewien ciężar, mimo to niosła za sobą szczęście i prowadziła rozmowy z innymi ludźmi. Tu również pojawiło się wzruszenie, wspomnienia tych osób, były dla mnie jak kolejna szpilka. Zaczynając od domów dziecka, po zdrady i utratę potomka. Cała ta książka kryje w sobie naprawdę głęboki przekaz oraz wielkie wartości. Sporo płakałam czytając tą pozycję, zarówno w środku jak i na sam koniec powieści. Gabrysia po prostu odwaliła kawał dobrej roboty i za tak wartościową literaturę należą się ogromne brawa. Kocham❤️ Nie dałam pięciu gwiazdek ze względu na polskie imiona, do których z niewiadomych względów nie potrafię się póki co przekonać. Dodatkowo brakowało mi oddzielania wątków w trakcie tekstu. Pozatym nie mam nic do zarzucenia❤️

Książka opisuje życie takim jakie jest. Bywa bolesne i trudne ale są momenty, dla których warto się podnieść. Powieść była wzruszająca i nie mogłam się od niej oderwać. Niesie ze sobą piękne lekcje, które momentami ciężko było przełknąć. Warto dać tej książce szanse i po nią sięgnąć!

#recenzja "Wiem, co czujesz" Gabrieli Gargaś. Iga jest pisarką. Zbiera materiały do najnowszej książki, żeby była autentyczna, rzetelna i życiowa. Poznaje skrytego Michała, który ukrywa swoje uczucia. Potrzebowałam czasu, żeby przemyśleć i napisać parę słów o najważniejszej książce w moim życiu, bo prawie 6 lat temu zmarł mój ojciec. Zostawił puste miejsce przy stole. Płakałam i wspomniałam chorego tatę i tak bardzo chciałabym cofnąć czas, pożegnać się z nim, ale niestety już nie mogę. Często o nim myślę i wiem, że nade mną czuwa. Gabi opisała chorobę, na którą każdy z nas może zachorować. Od dawna wiedziałam, że Gabriela Gargaś jest osobą z ogromnym współczującym sercem i wyróżnia ją wrażliwość na nieszczęście innych. Nie przejdzie obojętnie obok nas. Zatrzyma się i wysłucha osób, które chcą opowiedzieć jej swoją historię, powierzyć swoje sekrety i tajemnice. A potem tak zaczaruje słowem, że człowiek znajdzie wyjście ze swojej patowej sytuacji. Odważy się poprosić o bezinteresowną pomoc. Samotność towarzyszy nam na każdym kroku od najmłodszych lat aż do starości. To od naszej osobowości i charakteru zależy, jak sobie z nią poradzimy. Wolimy zamknąć drzwi od swojego pokoju, odciąć się od świata realnego i zamknąć w wirtualnym z własnymi problemami, troskami dnia codziennego. A wystarczy uśmiechnąć się i porozmawiać. Tylko trudno zacząć rozmowę, gdy mamy tyle obowiązków. Czeka do przygotowania kolejny raport i projekt. Dziecko też czeka i ma przeróżne myśli. Musimy być czujnymi obserwatorami, żeby nie było za późno, bo cienka jest nić zaufania. Młody człowiek potrzebuje naszej uwagi. Szczególnie nastolatek. Nie może pozostać sam sobie z własnymi problemami. Zabiegana matka marzy o chwili odpoczynku od małych dzieci, które ciągle od niej czegoś chcą, a potem, jak ma chwilę tylko dla siebie, brakuje jej wrzasku własnych pociech, czuje pustkę i nie wie, co ze sobą zrobić. Gabrysiu, podpisuje się i zgadzam się z każdym Twoim słowem. Masz trafne przemyślenia. Potrzebowałam tej książki, jak wspomniałam w rekomendacji, żeby pogodzić się z własną przeszłością, zaznać odrobinę spokoju i docenić to, co mam. Ta powieść jest, jak katharsis, która oczyszcza umysł i duszę. Pokazuje, co tak naprawdę jest ważne w życiu: to czas poświęcony bliskim i miłość do drugiego człowieka. Zainteresowanie jego sprawami. Nosimy przeróżne maski, bo myślimy, że tak jest łatwiej żyć. Boimy się spojrzeć prawdzie w oczy, bo ktoś nas oceni i przekreśli. To jest kogoś problem nie nasz. Musimy żyć w zgodzie z samym sobą. Gabi najbardziej dziękuję Ci za Mateusza, Beatę i Zygmunta, którzy nauczyli mnie innego spojrzenia na ludzi i świat. To bardzo poruszająca, życiowa książka, która skłania do refleksji nad relacjami z innymi ludźmi, bo najbardziej boli obojętność. Podejmuje bardzo poważne tematy społeczne, o których najlepiej zapomnieć, ale tak się nie da, bo wspomnienia powracają w najmniej oczekiwanym momencie i trzeba uporządkować przeszłość, żeby być szczęśliwym tu i teraz. Gabi, wiem, co czułaś, piszcząc tę emocjonalną książkę, która sprawia, że pęka serce, ale daje nadzieję na lepsze jutro. Z całego serca polecam przepiękną powieść. Każdy w tej książce odnajdzie cząstkę siebie. Gabrysia zna nasze myśli, jest dobrą obserwatorką, a przede wszystkim świetnie opisuje emocje, które doświadczają zwykli ludzie. Przeczytajcie i dbajcie o osoby, które kochacie. Mam nadzieję, że ludzie po przeczytaniu tej książki staną się odrobinę życzliwsi i milsi. Gabriela Gargaś Wydawnictwo Literackie

Jeśli macie ochotę doświadczyć historii ciepłej i ulotnej zarazem, która tonie w prawdach życia i jego mądrościach to koniecznie sięgnijcie po „Wiem co czujesz” Gabrieli Gargaś. I poznajcie kobietę, której smaki życia chciałoby się skopiować i nosić niczym chusteczki w swojej torebce. By były na każde wyciagnięcia ręki. W każdej potrzebie. Poznajcie jej losy i losy jej bliskich. Przewrotność tego losu i jego nieoczywistość, która lubi płatać figle. Tym samym polecam wam piękną i czarująca opowieść życiu. Czytajcie, płaczcie i cieszcie się życiem.

Ta książka to dla mnie odkrycie miesiąca. Pierwszy raz mam przyjemność spotkać się z twórczością Gabrieli Gargaś i już teraz, po przeczytaniu tej powieści, wiem, że nie jest to ostatnia pozycja literacka tej autorki, po którą sięgnę. "Wiem, co czujesz" to lektura z kategorii literatury obyczajowej, przedstawiająca historię Igi, piszącej książkę o samotności. Iga, aby przekazać czytelnikom wartościowe, życiowe prawdy oraz garść motywacji, spotyka się z wieloma osobami, które na swoim koncie mają różne przeżycia. Historie opowiadane przez bohaterów dotyczą rozmaitych zmagań i trudności, z którymi musieli się zmierzyć bohaterowie w wieku od siedemnastu do dziewięćdziesięciu kilku lat. Razem z autorką odbywamy niesamowitą podróż po życiu, która kończy się dla nas wysnuciem konkretnych, życiowych wniosków. W tej powieści każdy czytelnik znajdzie coś dla siebie, a być może nawet zobaczy swoje odbicie w jednej z przytoczonych historii. Ta pozycja literacka zajęła w moim sercu specjalne miejsce, dlatego polecam ją każdemu, niezależnie od waszego wieku czy preferowanej literatury. To jest coś, co po prostu trzeba przeczytać. W publikacji oznaczyłam wiele cytatów, aby móc do nich wrócić ponownie, kiedy będę tego potrzebować. Jeśli chcecie kupić komuś książkę na prezent, to dzieło Gabrieli Gargaś idealnie się do tego nadaje, bo naprawdę jestem pewna, że każdy znajdzie tutaj coś wyjątkowego. Na koniec warto dodać, że sam styl pisania autorki jest lekki, a przez książkę brnie się szybko. Trudne historie bohaterów są otoczone odpowiednią dawką humoru. Wydawnictwo literackie zrobiło ogromną robotę, wydając tę powieść w przepiękny sposób! Okładka wywarła na mnie ogromne wrażenie i była jednym z czynników, które skusiły mnie do przeczytania tej książki. Polecam Wam tę pozycję z całego serca!

Twórczość Gabrysi Gargaś poznałam za sprawą głównie książek o tematyce świątecznej, takich jak "Szczęście przy kominku" i "Magia grudniowej nocy". Były otulające i idealne na zimowe wieczory. Kilka dni temu skończyłam najnowszą powieść autorki "Wiem, co czujesz", w której poznajemy historię Igi - kolorowego ptaka w szarym świecie codzienności. Iga straciła rodziców w młodym wieku i jej wychowaniem zajęła się w głównej mierze rezolutna prababcia. Mimo trudnej przeszłości nie traciła radości życia i jej celem było napisanie książki o różnych aspektach samotności. W tej drodze towarzyszyli jej wierni przyjaciele - Mira, Paweł, Mateusz i Ellie. Na swojej drodze Iga spotkała również Michała, który skrywa się pod maską ironii i egocentryzmu. Udaje im się znaleźć nić porozumienia, ale gdy wszystko już powoli zaczyna się układać, życie postanawia napisać własny scenariusz tej historii, niekoniecznie zakończony happy endem. Mimo, że przewracając kolejne karty powieści spodziewałam się zakończenia, i tak nie obyło się bez łez i pudełka chusteczek. Gabrysia Gargaś doskonale pokazuje różne odcienie samotności, która może mieć zarówno twarz osoby starszej, jak i nastolatka. "Wiem, co czujesz" to piękna, refleksyjna książka, pełna wartościowych cytatów (aż żałuję, że nie mam kolorowych znaczników 😢). Skłania do refleksji i pokazuje, że nieważne co się w naszym życiu dzieje i jak bardzo jest źle, zawsze warto walczyć o siebie. Zdecydowanie jest to lektura warta uwagi i wiem, że szybko o niej nie zapomnę i długo pozostanie w moim sercu.

"Wiem, co czujesz" to książka, która rozrywa serducho, ale też na nowo je skleja, dając nadzieję na lepsze jutro... Życie to pasmo uczuć Raz jest lepiej, raz gorzej Raz płaczemy ze szczęścia, innym razem z żalu Raz skaczemy z radości, innym razem wpadamy w głęboki dół Pełno jest w nas emocji Pełno jest w nas też tajemnic Potrafimy przywdziać wiele twarzy, robić dobrą minę do złej gry, a to co złe, nadrabiać uśmiechem "Wiem, co czujesz" to książka o mnie i o Tobie Bo i ja i Ty czujemy Bo i ja i Ty mamy w sobie mnóstwo pokładów uczuć, emocji, energii Bo i ja i Ty miewamy gorsze i lepsze dni Bo i ja i Ty odczuwamy, przeżywamy, analizujemy Życie jest zbyt krótkie, by stać w miejscu Życie jest zbyt krótkie, by tracić je na to, co mało ważne Życie jest zbyt krótkie, by nosić w sobie żal i rozgoryczenie Życie jest zbyt krótkie, by rozpamiętywać to, co złe Książka Gabrieli Gargaś "Wiem, co czujesz" udowadnia, że nie warto rozdrapywać ran, nie warto żyć w nienawiści, że trzeba zamknąć za sobą jedne drzwi, by móc otworzyć kolejne. Historie zawarte w powieści są historiami bolesnymi. Pełno w nich smutku, rozgoryczenia, niewyjaśnionych spraw. A czasami do szczęścia wystarczy zwykły uśmiech, delikatne przytulenie, odrobina rozmowy, szczypta uwagi. Najdrobniejsze gesty potrafią czynić cuda. Najdrobniejsze gesty potrafią wyciągnąć z najgłębszego dołka. Najdrobniejsze gesty są tymi, które najbardziej się pamięta. Nie potrzeba górnolotnych słów, by kogoś pocieszyć, by dać komuś wsparcie. Nie potrzeba drogich prezentów, by umilić komuś dzień. Nie potrzeba wielkich czynów, by udowodnić komuś, że jest dla Ciebie ważny. Drobne gesty - to w nich ukryta jest cała magia. Uśmiech, przytulenie, otwarta dłoń, ciepła herbata wypita chociażby w milczeniu... Niby zwykłe czynności, a jednak mające w sobie niezwykłą moc. I tego uczy nas "Wiem, co czujesz". Ta książka nie raz rozerwie nasze serca, nie raz totalnie nas przeczołga, ale w niej jest także nadzieja. Nadzieja na to, że jeszcze nie wszystko stracone. Że skoro żyję, to mam jeszcze szansę wyjść ze swojej strefy komfortu i zacząć żyć pełnią życia. Nie pod czyjeś dyktando, ale zgodnie z własnym sumieniem, z własnymi marzeniami. Zacząć żyć tak, jak chcę, a nie tak, jak oczekują tego ode mnie inni. Kochani! Serdecznie polecam Wam tę książkę! To skarbica ważnych, życiowych mądrości i pięknych cytatów, którymi powinniśmy kierować się w swoim życiu. Bardzo cenię książki autorki. Jej pióro jest lekkie mimo poruszanych przez nią, trudnych tematów. Droga Gabrysiu! Dziękuję z całego serca za tę powieść. Powieść, która sprawia, że po policzkach płyną łzy i powieść, która potrafi te łzy otrzeć. Szczerze dziękuję ❤️

< Lubicie czytać na świeżym powietrzu?> Niedziela przyniosła prawdziwą wiosnę. Rozkwitły kwiaty mirabelek, które pachną tak cudownie, że myślę, że razem z zapachem robinii akacjowej i jaśminu tworzą mieszankę, którą wysycone jest niebo, do którego mam nadzieję kiedyś trafić. Słońce przygrzało, że w końcu można było zrzucić kurtkę. I tak usiadłam, i czytałam. Trochę się śmiałam, by za chwilę uronić kilka łez ze wzruszenia. Niejednokrotnie kiwałam głową ze zrozumieniem. A później położyłam się, zamknęłam oczy i po prostu żyłam, byłam i odczuwałam. Gabriela Gargaś bierze na warsztat różnorodne odcienie samotności. Tej budującej, która pozwala nam pobyć samemu ze sobą, odpocząć i zebrać myśli, jak i destrukcyjnej, prowadzącej do zagubienia i poczucia, że nic nie ma już sensu. To historia o zmorze naszych czasów - samotności, którą najdobitniej odczuwa się w tłumie ludzi. O rodzinach, które siedzą obok siebie, ale nie rozmawiają, ponieważ oddzielają ich ekrany telefonów, telewizorów i komputerów. Technika rozwinęła się niewyobrażalnie, mamy tyle możliwości, a zamiast wykorzystywać je do pielęgnowania realnych więzi, uciekamy w wymyślony świat. Małżeństwa, które oddalają się od siebie każdego dnia. Starość, depresja, choroby. Myślę, że to książka, w której jak w zwierciadle przejrzy się każdy z nas, ponieważ powieści Gabrysi Gargaś są po prostu życiowe i uniwersalne. Napisane przez nas - czytelników i to co jest codziennie naszym udziałem. To co czujemy, ale boimy się do tego przyznać, a czasem warto sobie to uświadomić, wylać kilka łez i poczuć się lżej. Iga to niepoprawna optymistka, która rzuciła wszystko, wyprowadziła się na wieś i dopiero tam czuje, że żyje. Jest pisarką i właśnie tworzy dzieło swojego życia - książkę o samotności. Przypadkiem trafia na Michała - gburowatowego dyrektora banku. Czy takie przeciwieństwa są w stanie pomóc sobie nawzajem? Polecam, książka, przy której będziecie płakać i śmiać się naprzemian. Wypełniona prostymi prawdami o życiu, o których tak często zapominamy. Pełna ciepła, swojskości i prostoty. Za to tak lubię twórczość tej autorki.