Must have dla każdego kto wchodzi w jaką kolwiek relację (nie tylko małżeństwo). Nie pamiętam czy kiedykolwiek wcześniej czytając książkę tak często się wzruszałam. Każde słowo jest przesiąknięte emocjami. Dorota otwiera swoje serce przed każdym kto sięgnie po "jej pamiętnik". Dotykając kartek zapisanych jej słowami, czułam jej emocje. Wyobrażałam sobie jak siada wieczorami ze swoimi zwierzętami i opowiada, dzieli się ze mną wszystkim co w tym momencie czuje i czym chce żebym wiedziała o Tomku. Pozwala zajrzeć do jej prywatnego życia i domu, dzieli się emocjami które jej towarzyszą w dobrych i tych trudnych wydarzeniach. Daje lekcje, o które często młodzi ludzie nie chcą prosić a tak bardzo potrzebują. Mówię to na podstawie własnych obserwacji. Każdy myśli, że małżeństwo to lek na całe zło, że dziecko naprawia relację, a jak ogromne jest rozczarowanie gdy okazuje się, że po ślubie wkrada się szara rzeczywistość a dziecko, często tak wymarzone nie spełnia naszych wyobrażeń o macierzyństwie. Mam nadzieję, że każdy kto sięgnie po tę książkę zachwyci się równie mocno jak ja i doceni, to co jest tu i teraz. Głęboko wierzę, że Dorota znalazła ukojenie swoich emocji i pozwoliła sobie przeżyć żałobę po miłości życia przelewając wszystko czym chciała się podzielić z innymi.

" (...) choćby człowiek miał pięćdziesiąt i sto pięćdziesiąt lat, zawsze jest do cudzej śmierci nieprzygotowany" (Zośka Papużanka, Żaden koniec, Marginesy 2023, s. 43) Dorota Sumińska i Tomasz Wróblewski byli parą w liceum. Potem ich drogi rozeszły się, ale w myśl powiedzenia "stara miłość nie rdzewieje" po wielu latach i przejściach znów utworzyli związek. Przeżyli wspólnie czternaście szczęśliwych, aktywnie spędzonych, pełnych podróży i planów na przyszłość lat. Zgodnie dzielili ze sobą codzienność, w tym opiekę nad licznymi zwierzętami, uzupełniali się, choć także kłócili."Nie byliśmy idealną parą" - wyznaje autorka. Zamierzali osiąść na Sri Lance. Wzięli ślub. Śmierć brutalnie to wszystko przerwała. Została pustka... Sumińska, lekarka weterynarii, znana czytelnikom głównie z audycji radiowych i książek o zwierzętach, napisała bardzo osobistą, emocjonalną książkę poświęconą jej zmarłemu mężowi - uznanemu lekarzowi interniście, specjalizującemu się w medycynie ratunkowej. Obawiałam się, że będzie to niesamowicie smutna, przygnębiająca historia, ale nie do końca taka była, bo chociaż opowiada o stracie bliskiej osoby, o pracy lekarza, który ciągle styka się z chorobami, cierpieniem i śmiercią, to zawiera także dużo jasnych punktów, ciepłych, pogodnych wspomnień, anegdot z życia wziętych, które wywołują uśmiech. Miałam także obawy, czy to nie będzie taka "laurka", ale lektura szybko je rozwiała. Dorota Sumińska przedstawiła bowiem swojego partnera nie omijając jego wad i nałogów. Przybliżyła jego sylwetkę opierając się na konkretnych przykładach, na podstawie wspomnień znajomych, kolegów, współpracowników. Przytoczyła historie z czasów jego studiów medycznych, szkolenia wojskowego, lekarskich praktyk, dyżurów na SOR, wspólnych podróży. Tomasz Wróblewski był introwertykiem opancerzonym w swojej skorupie, nałogowym palaczem, wspaniałym diagnostą, wybitnym i cenionym specjalistą, odpowiedzialnym, opiekuńczym, mądrym, odważnym, wrażliwym na krzywdę ludzi i zwierząt człowiekiem, pozornym twardzielem. Książka "Moje życie z Tomkiem" to literackie pożegnanie, swoisty dziennik żałoby, listy pisane do nieobecnego, upamiętnienie ciekawej osobowości. Na pewno dla autorki to jakaś forma autoterapii, Dla czytelników - szczera, wzruszająca i skłaniająca do refleksji opowieść, która wskazuje na to, co jest najważniejsze. "Ciągle myślę o tym, jak płytko patrzymy na świat. Jak mało zauważamy, a potem, gdy jest już za późno, tęsknimy za niezauważonym". ( s. 152) W mojej opinii to wartościowa publikacja, dzięki której na podstawie osobistej historii można wyciągnąć uniwersalne wnioski.

,,Nie umiemy zaakceptować śmierci,choć to jedyna w życiu sytuacja,która wydarzy się na pewno." Dorotę Sumińską możecie kojarzyć z książek, które traktują o opiece nad braćmi mniejszymi. Jest lekarką weterynarii.Kocha zwierzęta do tego stopnia,że w domostwie towarzyszy jej ponad dwadzieścia wyjątkowych milusińskich. W memuarze opowiada o miłości jej życia, lekarzu Tomaszu Wróblewskim, z którym podróżowała przez ziemską drogę 14 pięknych lat. To paleta towarzyszących jej emocji i uczuć po nieodżałowanej stracie, które spokojnie przeze mnie przepływały. Kobieta wertuje wspomnienia; w tym pandemiczną rzeczywistość. Dzieli się spostrzeżeniami o wojnie na Ukrainie.Wraca do wojaży z ukochanym. Odnosi się do wszechobecnego alkoholizmu wśród medyków.Przez skondensowaną formę ,,Moje życie z Tomkiem" można przeczytać jednego wieczora. Opowiada o planach na przyszłość,które wraz z nagłym odejściem chwilę po połączeniu się więzłem małżeńskim z introwertycznym,zamkniętymi wrażliwym lekarzem, umarły jej na rękach. ,,Został lekarzem i skrajnie zamkniętym introwertykiem. Zbudował sobie najtwardszą skorupę,przez którą nikomu nie pozwalał się przebić.Tylko czasem, w chwilach prawdziwej słabości, robił maleńki otworek. Dla mnie uczynił to może dwa razy."Barwną opowieść okrasza anegdotami z codzienności wypełnionej ciekawą pracą, pacjentami partnera, jak również dobrodziejstwami płynącymi z medycyny. Poznajemy podejście Sumińskiej do niewydolnej ochrony zdrowia i wiary. Złość na to,że nic nie zrobiła wcześniej z fantem, iż ,,Tomek nie dbał o siebie, uważał,że choroby trzyma w ryzach i nie będą się go czepiać." A przymknął powieki w wieku zaledwie 64 lat, tj. jego ojciec. Wróblewski był uzależniony od papierosów. Śledzimy pobieżnie etapy żałoby.Przeglądamy zdjęcia.Historia zażyłości między postaciami obrazuje,że każda miłość jest pierwsza. Zaś uczucie,które zakiełkowało w nastoletnich latach wciąż może się tlić, by w końcu po perturbacjach jakie niesie fortuna wybuchnąć jak etna. Ujmuje mnie brak epatowania intymnymi szczegółami, szczerość autorki, humor sytuacyjny i brak idealizowania wieloletniego partnera.Nie daje nam recepty na złagodzenie bólu po stracie, ale dzieli się doświadczeniem uniwersalnym w wymowie. ,,Życie tak wielu ludzi jest zupełnie inne,niż nasza pobieżna ocena może sugerować."

"Moim mężem był tylko trzy tygodnie, i to nieprzytomnym... Mieliśmy zacząć nasze nowe lankijskie życie jako "przystęplowane małżeństwo..." . Dorota Sumińska – lekarka weterynarii, psycholożka zwierząt, autorka programów telewizyjnych i radiowych, tym razem w nieco innym wydaniu. "Moje życie z Tomkiem "do swojego rodzaju pamiętnik, czy też wspomnienia autorki o jej ukochanym Tomaszu. Książka tak sentymentalna i porywająca za serce, aż łzy same cisną się do oczu. Jest także dowodem na to, iż nasze plany i dotychczasowe życie mogą zniknąć w jednej sekundzie, jak za pstryknięciem palca. A nam pozostanie przyzwyczaić się do bólu, którym życie nas poczęstowało i nauczyć się z nim egzystować każdego następnego dnia. Trzeba żyć tu i teraz. Chwytać chwilę. Planować? Oczywiście. Kochać, słuchać, rozmawiać. Dzielić pasję... Wzruszycie się, ale i uśmiechnięcie czytając "Moje życie z Tomkiem".

Ten tytuł to zbiór wspomnień, opowiadań o doktorze Tomaszu Wróblewskim. Książkę napisała jego żona, kobieta, która spędziła z nim czternaście lat życia. Dorota Sumińska opowiada jakim cudownym i wyjątkowym mężczyzną był jej Tomek. Przez strony książki, przez jej słowa, czujemy ogromną tęsknotę, jaka kobieta odczuwa. Para poznała się już w liceum, ale ich drogi rozeszły się, po to by po wielu latach znowu się spotkali. Łączyło ich zamiłowanie do medycyny, Ona weterynarz, On lekarz internista. Wspólnie dali dom i miłość wielu zwierzętom, oboje również kochali podróże. Zwiedzili razem wiele odległych miejsc, przeszywając wiele przygód. Tytułowy Tomek, był osobą, która pokazywała, jak ogromne miał serce. Widzimy to szczególnie, we wspomnieniach jego dyżurów na SOR-ze. Miał podejście do ludzi i do wszystkich podchodził z należytym szacunkiem. Jest to tytuł, który pokazuje wspaniałego człowieka, lekarza, przyjaciela. Pokazuje też, jakim był człowiekiem, gdy opuszczał mury szpitala. Dzięki tej krótkiej książce mam wrażenie, jak bym w pewnym stopniu poznała doktora. Jest to wzruszająca, piękna oraz momentami zabawna opowieść, z którą warto się zapoznać.

Dorota Sumińska to lekarz weterynarii, publicystka, autorka książek i propagatorka dobrego traktowania zwierząt. Autorka poradników, biografii, reportaży podróżniczych, literatury faktu, powieści dla dorosłych i dla dzieci, a także prowadząca audycje radiowe i telewizyjne poświęcone zwierzętom. W listopadzie 2021 roku nagle pożegnała swojego partnera Tomasza Wróblewskiego, który był lekarzem. Z niezgody na nagłą śmierć ukochanego powstała książka Moje życie z Tomkiem, która będzie miała premierę 6 września 2023 roku w dzień urodzin autorki. Dorota i Tomek byli nastolatkami, gdy wybuchła między nimi miłość, ale ich drogi rozeszły się po ukończeniu liceum i dopiero po trzydziestu latach spotkali się ponownie, a potem stworzyli związek na dobre i złe. Mieli wspólną pasję do podróżowania i medycyny. I jak pisze autorka-On został lekarzem ludzi, ja zwierząt. On miał syna, ja córkę. On jedną żonę, ja trzech mężów. Choć po trzech dekadach zmieniły się ich ciała, to wewnątrz wciąż pozostali nastolatkami między którymi iskrzyło. W Dorocie odezwały się dawne sentymenty, widziała z jaką uwagą Tomek słucha jej opowieści, a w jego oczach widziała miłość. Podziwiała go za wiedzę medyczną i intuicję, czuła się z nim bezpieczna gdziekolwiek byli. Tomek był introwertykiem, opancerzonym w skorupę na co dzień, ale o złotym sercu. Nie dbał o siebie i uważał, że choroby nie będą się go przyczepiać, a palił jednego papierosa za drugim. Nie byli idealną parą. Ona rozgadana, on milczący. Kłócili się o bzdury i o ważne rzeczy. Ona planowała ich wspólne życie, a on wszystko ustawiał pod jej potrzeby. Mieli wiele planów na wspólne spędzenie emerytury, ale los zadecydował inaczej... Tomasz upadł na podłogę w kuchni...żyła okalająca wieńcowa zatkała się... Moje życie z Tomkiem jest bardzo osobistą książką w dorobku Doroty Sumińskiej. Wspomina w niej wspólne życie z partnerem, opowiada o ich miłości i wzajemnym inspirowaniu się, o podróżach i planach na przyszłość. Wyraża w niej krzyk rozpaczy po utracie bliskiej osoby, której tak wiele chciałaby jeszcze powiedzieć... Wzruszający, intymny zapis wydarzeń, emocji i żałoby...

Lektura intymnie czuła. Jeden z moich ulubionych poetów ksiądz Jan Twardowski pisał: i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą ten cytat doskonale oddaje klimat recenzowanej książki. Dorota i Tomek. Poznali się w liceum i pokochali szczenięcą miłością. Potem ich drogi się rozeszły. On został lekarzem ludzi, ona zwierząt. On miał syna, ona córkę. On jedną żonę, ona trzech mężów. Po ponad trzech dekadach kobieta po przejściach i mężczyzna z przeszłością spotykają się ponownie. Na nowo odkrywają siebie i tworzą udany związek. Ich dom wypełniony miłością i czworonogami jest miejscem do którego wszyscy lgną. I kiedy po 14 latach pragną przypieczętować swój związek wszyscy mają nadzieję na szczęśliwe zakończenie. Tymczasem przewrotny los pisze zgoła odmienny scenariusz... Moim mężem był tylko trzy tygodnie, i to nieprzytomnym. Podłączonym do miliona rurek i pikających dozowników. Przeżyliśmy razem czternaście bardzo aktywnych lat. Objeździliśmy więcej niż pół świata. Poznaliśmy setki ludzi i kultur. Zobaczyliśmy tysiące zwierząt. Daliśmy dom kilkudziesięciu psom i kotom. Zrobiliśmy bardzo konkretne plany na przeżycie starości. I właśnie te plany skłoniły nas do zalegalizowania naszego związku. Zamiast lankijskiego raju szpitalny koszmar i śmierć, z którą tak trudno się pogodzić. Dorota Sumińska - lekarz weterynarii z wykształcenia, z zamiłowania badaczka behawioru wszystkich zwierząt z człowiekiem włącznie. Autorka wielu książek nie tylko o zwierzętach. Od lat zajmuje się krzewieniem wiedzy przyrodniczej w mediach. Wegetarianka. Podwarszawski dom dzieli z dwudziestką zwierząt zabranych z niedoli. Opis Autorki pochodzący ze strony radia, w którym prowadziła cudowne audycje Wierzę w Zwierzę chyba najlepiej ją charakteryzuje. To postać, którą szczerze podziwiam i cenię. “Moje życie z Tomkiem” nie jest moim pierwszym spotkaniem z autorką. Jednak było spotkaniem wyjątkowym. Pani Dorota dopuszcza czytelnika bardzo blisko. To szczere i bardzo osobiste wyznanie co się dzieje, gdy umiera ktoś, bez kogo nie da się żyć. Wzrusza i porusza. Śmierć to dla wielu ludzi temat tabu. Nie umiemy o tym rozmawiać i niewątpliwe często po prostu nie chcemy. Kiedy przychodzi, wprowadza chaos w nasze życie, bo zabiera kogoś, kogo kochamy, lubimy, kogoś, kto jest nam bliski. Pani Dorota z klasą pokazuje nam, że nawet z najczarniejszej rozpaczy można się wydobyć dzięki pielęgnowaniu wspomnień i celebracji życia. Śpieszmy się kochać! Za możliwość tego niezwykłego spotkania i egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.

„Moje życie z Tomkiem” to najbardziej osobista i wzruszająca książka Doroty Sumińskiej, napisana po nagłej śmierci męża, z którym przeżyła czternaście lat. Czyta się ze ściśniętym sercem, ale czerpie się też z lektury wewnętrzną siłę i mądrość. Gdy dowiedziałam się o tej publikacji, czekałam na nią niecierpliwie, gdyż przeczytałam wszystkie poprzednie książki autorki, zarówno te adresowane do dorosłych, jak i najmłodszych czytelników. Z drugiej strony obawiałam się emocji, jakie będą mi towarzyszyć podczas odwracania kolejnych kartek. Na pewno nie jest to lektura łatwa, lekka i przyjemna, ale warto ją poznać, bo tak naprawdę to książka dla każdego. Dorota Sumińska, znana lekarka i psycholożka zwierzęca, poznała Tomasza Wróblewskiego, będąc nastolatką. W liceum byli parą, ale po maturze ich drogi się rozeszły. Ona skończyła weterynarię, on medycynę. Przypadkiem spotkali się po ponad trzydziestu latach. Oboje byli rodzicami i mieli za sobą nieudane związki . Połączyła ich na nowo obudzona miłość, ale także przyjaźń i zawodowa pasja. Po czternastu latach wspólnego życia pobrali się. I wtedy stało się TO. Tomek zmarł nagle, chociaż tak naprawdę odchodził przez kilka tygodni… Na książkę składają się listy autorki kierowane bezpośrednio do nieżyjącego już męża oraz napisane w pierwszej osobie wspomnienia. Dorota Sumińska opisuje swoje życie z Tomkiem, od momentu pierwszego spotkania w szkole aż do jego śmierci. Nieraz pisarka cofa się aż do czasów dzieciństwa, próbując wyjaśnić czytelnikom, dlaczego Tomasz był introwertykiem. Jak to możliwe, by ludzie o bardzo odmiennych osobowościach tak doskonale rozumieli się w życiu prywatnym i na gruncie zawodowym? O tym również opowiada ta książka. Bardzo wzruszające są fragmenty, w których poznajemy poszczególne etapy bycia razem, „otwierania” Tomka przez jego Dorotę, docierania do niego, dzielenia się pasjami… Oprócz pasjonujących podróży mamy tu też codzienność, która dla autorki nigdy nie była zwyczajna ani nudna. Praca, dom, miłość do zwierząt, rodzinne problemy, nieporozumienia, ale też drobne radości… Ot, życie – chciałoby się powiedzieć. I nagle to życie przestaje istnieć. Znikają marzenia i plany osiedlenia się w Sri Lance… Pozostaje rozpacz, tęsknota, ból nie do opisania i potworna bezradność wobec losu. Samotność, nawet jeśli jest się wśród ludzi… Dorota Sumińska w poruszający sposób opisuje swoje uczucia i przeżycia po śmierci męża. O nim samym pisze z ogromną czułością i podziwem, ale nie tworzy pomnika i pompatycznego portretu super bohatera. Pisze po ludzku, pokazując i zalety, i wady Tomasza. Duży nacisk kładzie na to, co mu zawdzięcza i dzięki wspomnieniom stara się nauczyć żyć na nowo. Sporo miejsca autorka poświęca zagadnieniu śmierci, ale nie tylko w kontekście własnych doświadczeń. Ma świadomość nieuchronności śmierci i tego, że ludzie nie lubią o niej myśleć, a tym bardziej mówić, bo to temat niewygodny. Tak jakby milczenie mogło zatrzymać proces starzenia się i umieranie. Jeszcze wiele innych ważnych problemów odnajdziemy w tej niezwykłej książce (m.in. refleksje na temat obecnego i dawnego stanu Służby Zdrowia). Każdy na pewno może znaleźć coś dla siebie w „Moim życiu z Tomkiem”. To lekcja pokory wobec życia, ale i jego pochwała; afirmacja miłości, aktywności, realizowania marzeń, cieszenia się z drobiazgów i doceniania tego, co się ma, a co w każdej chwili może przestać istnieć. Przeczytałam tę książkę z dużymi emocjami. Nieraz musiałam przerwać lekturę, by najzwyczajniej w świecie podumać o tym, co przeczytałam. Czasem wracałam do niektórych fragmentów i do archiwalnych zdjęć, która ubarwiają tekst. Polecam z czystym sumieniem, bo to proza, która wzrusza i dotyka do żywego, ale też momentami bawi, daje wewnętrzną siłę i przypomina o tym, co w życiu najważniejsze. BEATA IGIELSKA