„Królik, Królewna i Marmolada” to ponadczasowa baśń. Powstała w 1928 roku. Została napisana poetyckim językiem. Opowiada o malejącym nastolatku imieniem Królik, który przy pomocy chodaka ojca wyrusza w zawoalowaną przygodę, dzięki której dowie się: czym jest odwaga, poświęcenie,odpowiedzialność, szacunek oraz tytułowa, metaforyczna w wymowie marmolada. Brzmi ciekawie i absurdalnie prawda? Historia, która za nic ma prawidła rzeczywistości. Wszakże Chauveau oddaje tu głos również kaczce, czy księżniczce. Napisana w prosty, przystępny, żartobliwy sposób. Jednakże odnosi się do uniwersalnych problemów tj. potrzeby miłości. Uwypukla, co w życiu powinno stanowić fundament. Prowokuje do pogłębionych rozmów dotyczących szacunku do drugiego człowieka bez względu na jego zewnętrzną powłokę.

Léopold Chauveau to twórca, którego wyobraźnia jest dzika, swobodna i pełna uroczego, absurdalnego humoru. Moje pierwsze spotkanie z jego twórczością, "Cudowne kuracje doktora Popotama", było olśnieniem, do talentu artystycznego, niepowtarzalnego słowotwórstwa oraz umiejętności budowania historii, które, choć pozornie nonsensowne, skrywają głęboką mądrość. Nie inaczej jest w przypadku "Królika, królewny i marmolady". Chauveau ponownie daje upust swojej niczym nieskrępowanej wyobraźni, kreując opowieść o chłopcu, który zamiast rosnąć – kurczy się, aż w wieku 15 lat jego głowę zdobi naparstek, zamiast kapelusza. Ten drobny szczegół, zamiast ograniczać bohatera, staje się jedynie kolejnym etapem przygody. Wyrusza w świat na pokładzie pływającego chodaka swojego ojca i bez chwili zawahania rzuca się w wir wydarzeń. Ratuje kacze gniazdo, pomaga królewnie, chroniąc ją przed olbrzymem, a na końcu, jak to bywa w bajkach, zostaje królem. Ilustracje autora po raz kolejny zachwycają – ich ekspresja i dowcip doskonale uzupełniają opowieść. Chauveau nie boi się deformacji, groteski, a jednocześnie zaskakuje czułością i dbałością o detale. Jego linie mają w sobie coś surowego, a jednocześnie działają niezwykle uspokajająco. Jedynym, zauważalnym zarzutem wobec tej książki, jest mniejsza niż w "Cudownych kuracjach doktora Popotama" ilość słowotwórstwa. Tutaj Chauveau stawia na klarowność i narracyjną lekkość. Nie oznacza to jednak, że historia traci na uroku – abstrakcja i humor w pełni rekompensują ten drobny niedostatek. "Królik, królewna i marmolada" to kolejny dowód na to, że Léopold Chauveau był mistrzem w kreowaniu światów, które są szalone, a jednocześnie pełne głębokiego sensu. To opowieść o odwadze – zarówno tej dosłownej, jak i tej wewnętrznej, o śmiałości w podejmowaniu ryzyka i dokonywaniu właściwych wyborów. Zabawna, ciepła, podszyta filozofią dobra i miłości – bawi, uczy, inspiruje. Czytajcie sobie i dzieciom :)