Jak pisać o tym, co niewyobrażalne? Krzywdach, które zwykłym ludziom, nie są w stanie zmieścić się w głowie? Neige Sinno w “Ponurym tygrysie” jako ofiara takiej krzywdy zabiera głos. Pisze o tym, co przeżyła jako dziecko, a raczej o tym, jak tamte wydarzenia wpłynęły na nią jako osobę. Neige jako kilku- i kilkunastoletnie dziecko była wykorzystywana seksualnie przez swojego ojczyma. Wtedy milczała, nikt o tym nie wiedział. Później jej przyjaciele oraz obawa o swoje rodzeństwo dały jej głos - ojczym został skazany, odsiedział kilka lat w więzieniu. Ale czy to wystarczy? No nie. Autorka w sposób bezpretensjonalny, w sposób prosty, bezkompromisowy i dosadnie szczery otwiera się przed czytelnikiem - nie, nie opisuje dokładnie gwałtów, a pisze o tym, jak wpłynęło to na nią jako człowieka. Próbuje zrozumieć podejście społeczeństwa, które ciągle mocniej fascynuje się sprawcą zbrodni niż ofiarą, próbuje zmienić tę narrację. I robi to zarówno swoimi słowami, poprzez swoje refleksje, jak i przytaczanie literatury - w końcu jest literaturoznawczynią, to w powieściach szukała zrozumienia świata, zrozumienia siebie. A teraz poprzez literaturę pozwala, by świat zrozumiał ją i wszystkich tych, którzy przeżyli to, co ona. Bo choć wydaje się to ciągle aberracją, to niestety statystyki nie pozostawiają złudzeń - krzywda wyrządzana dzieciom jest tak naprawdę na porządku dziennym. Jest to proza pozornie nieuporządkowana, która budzi bardzo skrajne emocje podczas lektury, ale którą naprawdę warto przeczytać do końca - dopiero wtedy czytelnik może w pełni zrozumieć. A czy nie właśnie po to jest literatura? Jest to proza trudna, ale bez najmniejszych wątpliwości warta polecenia!

„Drogi Czytelniku, droga Czytelniczko, pokrewna duszo, Siostro, oto czynię wyznanie, które jestem Ci winna, bo nie chcę Cię zwodzić: przyjmuj moje słowa z rozwagą, ponieważ stale przybierają maskę. Nie bierz tego tekstu w całej rozciągłości za spowiedź. Nie istnieje dziennik intymny, nie ma szczerości, tak samo ja nie ma kłamstwa". „Ponury tygrys” to zapis traumatycznych wspomnień przefiltrowany przez selektywną pamięć. Pokazuje jestestwo Neige Sinno, która w pacholęcych latach 1986- 1991. doświadczała niewyobrażalnego. Wzrastała do życia w wielodzietnej, patchworkowej protezie rodziny i małej hermetycznej wiosce. Była wykorzystywana sek_ualnie dehumanizowana przez ojczyma. Pomimo odwagi w proszeniu o jakąkolwiek reakcję także przez wzgląd na rodzeństwo, przez wiele lat nikt nie chciał usłyszeć o bezbrzeżnym bólu, "szkodach fizycznych i moralnych"oraz egzageracji przemocy w domu, który nie stanowił schronienia. W bezpardonowym stylu, przy pomocy narracji pierwszoosobowej, prosto z trzewi rozlicza się z demonami przeszłości. Dokonuje wiwisekcji psychiki zdegenerowanego. Ma to za zadanie przybliżyć autorkę do odpowiedzi na pytanie: „unde malum". Okrasza wspomnienia cytatami z literatury znakomicie dopełniającymi szwadron krzywd, którego nie wygładziła upływająca rzeka dni i umieszczenie zwyrodnialca na ławę oskarżonych... Dosadne opisy cierpienia, odniesienia do wieku zgody, pamiętnikarski charakter, przytoczone, przerażające statystyki i znieczulenie społeczeństwa są niczym ciosy w splot słoneczny. To tremendyzm i brutalizm życia w pełnej krasie; w jego najmroczniejszych barwach. Musiałam robić przerwy przez deszcz w oczodołach i dreszcze przenikające do lędźwi. Dodatkowo zawinięty w całun niesprawiedliwości i zgnilizny systemu chroniącego oprawców- nie ofiary. Nawet fakt ułożenia sobie jestestwa przez Sinno, założenie własnej paranteli nie poprawia statusu. Wykreowana osobista, intymna atmosfera sprawia, że autobiograficzna proza trafia jak pocisk w pierwotną wrażliwość. Francuska pisarka, tłumaczka i literaturoznawczyni za „Ponurego tygrysa” otrzymała Premio Strega Europeo, Prix Femina i Prix Goncourt des lycéens. Przekład Katarzyna Marczewska