Nadciąga burza, tytułowa sodoma i gomora. Co nią będzie? Tego nie zdradzę. Napiszę tylko, że przyczyną będzie kobieta, a połączenie hormonów, pięknej niewiasty i meksykańskiego pogranicza bywa zabójcze. John i Billy okażą się przyjaciółmi na dobre i na złe. Po raz kolejny autor uwiódł mnie przede wszystkim wyobraźnią i tak charakterystycznymi dla siebie opisami, które jedni kochają, a inni wręcz odwrotnie. Do tego minimalistyczny język, momentami wręcz suchy, mogący się wydawać zbyt oszczędnym. Dodatkowym atutem są wspaniałe opisy przyrody (bezkresne stepy i krajobrazy), pochwała życia, pasji (jedną z nich są konie, cudownie opisane, dla których John i Billy poświęcają wszystko), przygody.

Wydawałoby się, że jest to znany już i opowiedziany w wielu wariantach miłosny dramat. Jednak w wydaniu McCarthy’ego,ten schemat nabiera dodatkowych barw.  Pisarz ten potrafi każdy swój opis nasycić tak dobranymi elementami, że nawet z prostych zdarzeń i sytuacji wydobywa częstokroć jakieś zaskakujące czytelnika znaczenia. Pisze oszczędnie, bez jakichś fajerwerków stylistycznych, ale  precyzyjnie kreśli psychologiczne tło wydarzeń. Jego bohaterowie to ludzie twardzi, nie oczekujący od losu łatwych rozwiązań. Wiedzą, że „Każdy czyn na tym świecie, którego nie można odwrócić, poprzedza inny czyn, a ten jeszcze inny. To ogromna i nieskończona sieć. Ludzie wyobrażają sobie, że mogą dokonywać wyborów. Lecz wolność działania uzyskujemy tylko na podstawie tego, co jest nam dane”  Książka wbrew swemu polskiemu tytułowi nie jest aż tak mocna czy apokaliptycznie wzniosła i tak porażająca jak chociażby nagrodzona Pulitzerem „Droga”, ale wielbiciele współczesnej powieści nie będą raczej rozczarowani. Warto dodać, że przygotowywany jest   film Andrew Dominika na jej podstawie, a zatem za jakiś czas przekonamy się czy ten intensywny obraz amerykańskiego  życia zyska równie ciekawe odzwierciedlenie  w ekranowej wizji.