Czasem się zdarza, że jesteśmy samotni. Mimo ludzi, którzy nas otaczają. Mimo bliskich, których kochamy. I często mamy tylko siebie. Taka samotność, wśród tłumu, wśród rodziny, wśród przyjaciół, jest najgorszym rodzajem samotności. Najbardziej bolesnym. Mając trzynaście lat, takie doświadczenia potrafią zdefiniować całe życie i codzienność. A Hartley, bohater książki Fagana, może przekonać się o tym sam. Historia jaką autor snuje w tej powieści, z prostotą i delikatnością pokazuje, jak świat i tłoczące się wokoło młodego chłopca problemy, potrafią przytłoczyć i zgasić każdą, nawet najmocniejszą iskrę. A jednocześnie pokazuje, jak niewiele trzeba, by tą iskrę ponowie rozpalić, by mogła tlić się mocniej niż dotychczas. Opowiedziana z perspektywy dziecka, daje niesamowity i realny wgląd w świat, w którym trzeba się zmagać ze stratą, szkołą, dorastaniem, by zrozumieć czym są przyjaźń, braterstwo i więzy rodzinne. I dawno nie spotkałam na kartach powieści bohatera tak młodego, z tak dorosłym spojrzeniem na otaczający go świat, tak mocno ugruntowanego i przekonującego. Tak realnie szczerego, z którym można utożsamiać się w każdym wieku. Bo każdy z nas, gdzieś tam w sobie, nosi traumy, które chciałby przepracować. Ale w tej powieści, nie tylko Hartley ma swój głos. Ma go też sztuka, która pozwala przetrwać i wyrazić siebie. Sztuka, której fragmenty są swoistą terapią. Nie tylko dla odbiorcy, ale też dla twórcy. Pozwala wyrazić siebie, tak samo jak pomaga odnaleźć tę cząstkę własnego jestestwa, której tak bardzo potrzebuje bohater. Zadziwiające, jak tak krótka książka, może tak bardzo oczarować dorosłego czytelnika. Jak tak prosta, a jednocześnie angażująca historia, potrafi pokazać co tak naprawdę ważne jest w życiu i pomóc zaakceptować wiele spraw. Cary Fagan trafnie uchwycił każdą z postaci, dynamikę między każdą z nich. Perfekcyjnie sportretował dzieci, które muszą stać się dorosłe i dorosłych, którzy być może starają się zbyt mocno. Uwielbiam takie książki, gdzie można lekko stąpać w historii, a jednocześnie znaleźć realność bólu i tłumionego gniewu. To pokazuje, że nie wszystko można zrozumieć, a tylko starać się zmienić.

Opisana historia daje nadzieję, że każdy problem można rozwiązać, trzeba jedynie stawić mu czoła i otworzyć się na rozmowę. To pełna optymizmu opowieść, która w dzisiejszych czasach jest na wagę złota. 

 Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie books.are_mypassion 

Autorka potrafiła przenieść uczucia na papier w taki sposób, w którym zatracasz się z rzeczywistością. Myślę, że każdy z nas potrzebuje takiego Hartley'a, a ja sama chciała bym nim być.  

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie m_d_books

Lekkie pióro pisarza i angażująca tajemnica sprawiają, że łatwo wciągnąć się w historię, aż do samego końca. Jest to przyjemna, emocjonalna, pięknie ilustrowana powieść o dojrzewaniu, która skłoni młodych czytelników do zastanowienia się i poszukania wartości we wcześniej niedostrzegalnych miejscach.

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie worldofbooks_95

‘Sekretne życie Grety O.’ to wyjątkowo udana, mądra i świetnie napisana książka dla młodszej młodzieży, w której humor i lekkość przeplatają się z poważnymi troskami i trudami wieku dorastania. Ja bawiłam się świetnie. Mam nadzieję, że i wy będziecie. 

Pełna wersja recenzji dostępna na blogu naszanisza.pl 

Autor idealnie wyważył różne wątki, jest tu miejsce na trudne tematy, jak ucieczka brata czy nękanie w szkole, ale też na bycie sobą, przyjaźń, szkołę, relacje między rodzeństwem czy próbę odnalezienia się w nowej sytuacji życiowej (…). Mnie ta książka zachwyciła, a pomysł z pocztówkami uważam za wspaniały. 

Pełna wersja recenzji dostępna na blogu maliczytelnicy.pl 

Dawno nie widziałam tak wyraźnie myśli i scenariuszy powstających w głowie nastolatków. Niesamowite, jak mocno zostały tu podkreślone problemy ówczesnej młodzieży, jak jednoznacznie zostało przedstawione ich pochodzenie, a nawet sugerowane rozwiązania. Trudno uwierzyć, że ta niezbyt obszerna książka zawiera w sobie tak dużo wskazówek i mądrych rad dla młodych czytelników. 

Pełna wersja recenzji dostępna na blogu mamao.pl

Perfekcyjnie sportretował dzieci, które muszą stać się dorosłe i dorosłych, którzy być może starają się zbyt mocno. Uwielbiam takie książki, gdzie można lekko stąpać w historii, a jednocześnie znaleźć realność bólu i tłumionego gniewu. To pokazuje, że nie wszystko można zrozumieć, a tylko starać się zmienić. 

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie posrod_kwiatow_i_cieni

„Sekretne życie Grety O.” to książka, która podbiła moje czytelnicze serducho. Otuliłam się nią ostatnio, bo bardzo tego potrzebowałam. Teoretycznie powieść Cary’ego Fagana jest adresowana do nastoletnich odbiorców. Tak naprawdę jest dla każdego, a zwłaszcza dla miłośników prozy Małgorzaty Musierowicz i jej słynnej Jeżycjady – inne realia, ale klimat podobny. Akcja rozgrywa się współcześnie w małym amerykańskim miasteczku. Biblioteka publiczna w Whirton mieści się w …domku kempingowym. To spuścizna po pewnym szalonym naukowcu-amatorze. W mieście mało kto czyta książki, władze w ogóle nie finansują placówki, więc zbiory pochodzą tylko z darowizn i dlatego królują tam tanie romanse, kryminały oraz czasopisma dla …przedsiębiorców pogrzebowych. Główny bohater, trzynastoletni Hartley, trafia tam kolejny raz z nudów, chociaż lubi czytać. Przy tej okazji – jako narrator – przedstawia siebie i swoją rodzinę. Ma młodszego brata, George’a, starszą siostrę, Heater i kochających, ale zagubionych rodziców. Jest ktoś jeszcze, chociaż tak naprawdę go nie ma. To Jackson, bliźniaczy brat Heater, który dziewięć miesięcy temu uciekł z domu. Nikt nie wie, co z nim się dzieje. Dla rodziny to dramat. Właśnie na takim pogmatwanym etapie życia Hartley odnajduje przypadkowo w bibliotece kartkę z niezwykłym kolażem i dziwnymi słowami. Z podpisem „g.o”. Wkrótce w innym miejscu w jego ręce trafia podobna pocztówka. I kolejna… Kim jest tajemnicza autorka? Czy tworzy kolaże tylko dla siebie, czy ma do przekazania coś ważnego? I czy pisze ot tak sobie, czy do świata, czy specjalnie dla głównego bohatera, który zmaga się ze szkolnymi problemami i nie rozumie, dlaczego najlepszy kolega nagle zaczął go unikać… Dużo jest w tej książce pytań, wątpliwości, zagadek i emocji. Te emocje tylko pozornie są typowe dla nastolatków – szybko udzielają się dorosłemu odbiorcy. Na ostateczne odpowiedzi trzeba poczekać, ale warto uzbroić się w cierpliwość, tym bardziej, że całość czyta się z ogromną przyjemnością. Rodzinne i uczniowskie problemy, dygresje i niepowtarzalne poczucie humoru na pewno zadowolą miłośników prozy młodzieżowej Małgorzaty Musierowicz. Nie ja pierwsza dostrzegłam te podobieństwa, ale trudno ich się nie doszukać, jeśli kiedyś pokochało się Jeżycjadę. Podobnie mogą zareagować na tę opowieść fani amerykańskiego kultowego serialu „Cudowne lata”. W książce Fagana jest miejsce i na smutek, i na radość, i wzruszenia. Dużym plusem są liczne konteksty literackie, czytelne nie tylko dla dorosłych obiorców, i na pewno mogące inspirować młodych czytelników. Styl jest lekki, ale nieprzesłodzony; dialogi - naturalne, pozbawione egzaltacji i banałów. Może właśnie dlatego relacje w rodzinie Hartleya tak bardzo przemawiają i dają do myślenia. Nie sposób nie wspomnieć o szacie graficznej tej powieści. Ilustracje-kolaże są wyjątkowo głębokie i piękne. To nie tylko ubarwienie, ale i dopełnienie treści. Polecam z czystym sumieniem – nastolatkom i dorosłym. Każdemu.