Siedzę, myślę i ocieram łzy… Sentymentalne łzy… Na chwilę przeniosłam się w czasie. Wróciłam do przeszłości, by przypomnieć sobie, jak to było być nastolatką. Z jednej strony ciekawie było sobie powspominać, z drugiej cieszę się, że mam ten okres za sobą. Bo młodość i dorastanie to nie zawsze droga usiana kwiatkami, ale nie jest to też ciągła wyboista droga. Młodość to emocje, to masa różnych emocji i to właśnie znalazłam w tej książce. Czasem odczuwałam radość, czasem smutek, czasem wsparcie, czasem totalne niezrozumienie. czasem miłość, czasem przeszywający ból. Wszystkiego po trochu, ale wszystko w takich dawkach, które mocno mnie poruszały. I do tego te cudowne ilustracje, które po prostu uwielbiam. „Młodość. Wyznania nastolatków” to kolejny tytuł, który uaktualnia moją listę książek życia. Ja nie zachęcam, tylko mocno Was namawiam do sięgnięcia po nią. Niezależnie od wieku.

Ta książka jest niecodzienna, zapierająca dech w piersiach treść w dodatku oprawa. Wydawnictwo jak zawsze zrobiło świetną robotę. Te ilustrację są... idealnie oddają uczucia, problemy, nadają rzeczywisty wymiar tym historią. Powieść szczera, dosadna, idealna! Polecam serdecznie, każdy powinien choć spróbować sięgnąć i zrozumieć. 

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie m_d_books

Bardzo się cieszę, że powstała taka książka. Dzięki niej można przyjrzeć się z bliska wymagającej osobowości młodych ludzi. Podglądnąć ich w stanach wielkich emocji, krzyku i niezgody na cały świat. Gdy są nieprzewidywalni. Gdy muszą bardzo szybko dorosnąć w obliczu śmierci. I zadać sobie bardzo trudne pytania: „Czy staram się ich zrozumieć? Czy mam tylko i wyłącznie wymagania wobec nich?”. 

Pełna wersja recenzji dostępna na portalu nakanapie.pl

Ta książka poruszy wiele serc, zarówno tych, które biją od czternastu lat, jak i tych z dłuższym stażem. Zatrzyma na ilustracjach, które wyzwolą łzy i na opowieściach, które nie pozwolą nam o sobie zapomnieć. Dziś odszukam w moim sercu tą piętnastoletnią dziewczynę, która zakładała codziennie plecak i udawała się do szkoły. Zajrzę do tego plecaka, żeby zobaczyć, co było dla niej ważne i co chciałaby mi z niego dzisiaj dać. 

Książka – skrzynia skarbów.  

 Pełna wersja recenzji dostępna na portalu opetaniczytaniem.pl

Przeczytałam te opowiadania w jeden dzień, nie mogłam się od nich oderwać. Były bardzo przejmujące, dające do myślenia, czasem poetyckie i metaforyczne. Wciąż i wciąż słyszę wołanie „co mam robić?” i bardzo chcę przytulić wszystkie te osoby, bo doskonale pamiętam jak to było… 

Ilustracje idealnie dopełniają te opowiadania. Jeszcze bardziej uwypuklają uczucia i próbujemy bohaterów. Jestem totalnie zakochana w tym wydaniu! Przypominają trochę karty z gry „Dixit”, co mnie totalnie kupiło! 

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie tu.zabookowana

Jestem nastolatką i dlatego z dużą nadzieją sięgnęłam po tę książkę. Pomyślałam, że ona jest dla mnie idealna. I rzeczywiście taka jest.

"Nigdy nie byłam fanką ludzi. W ich towarzystwie staję się dziwnie milcząca."

Książka uświadomiła mi, że nie jestem osamotniona w moich odczuciach, rozwiała moje rozterki. Wiem, że nie tylko mnie trudno było opuścić bezpieczne dzieciństwo i wkroczyć w kolejny etap.

„Tato? Możesz mnie trochę potrzymać? W swoich ramionach? O tak. Jak dawniej. Kiedy byłam mniejsza i łatwo mnie było podnieść, łatwo było się mną zaopiekować, łatwo było mnie lubić. Po prostu przytul mnie, ostrożnie. Twój policzek przy moim i noc już nie jest straszna. Nieś mnie tak, żebyśmy oboje zapomnieli, że staję się nieznośna.” 

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie books.are_mypassion 

Czytam ją z fascynacją i rosnącą pokorą. Z szacunkiem, podziwem, trzepotem duszy, bólem myśli. Już wiem, że to jedna z najważniejszych książek tego roku. A na pewno jedna z najważniejszych mojego rodzicielstwa.  

Nie przegapcie jej. 

Pełna wersja recenzji dostępna na fanpage’u bloga Juniorowo 

Piękna i poruszająca to książka, która składa się z kilkunastu mikro-opowieści. One jednak są dosyć uniwersalne w kwestii dorastania i wszelkich obaw z tym związanych. Nastolatkowie i nastolatki zwierzają się z bycia samotnymi, ze strachu przed odrzuceniem przez grupę, z braku akceptacji swojego wyglądu. Opowiadają o swoich pierwszych miłościach, miłostkach, tęsknotkach i zauroczeniach. I chociaż teraz, będąc dorosłą, wiem, że te problemy kiedyś przeminą, a zapewne zastąpią je większe, to w danej chwili mam ochotę przytulić wszystkie osoby, które podzieliły się swoimi obawami i powiedzieć, że będzie pięknie i że ich problemy są też ważne i istotne, niezależnie od tego ile mają lat. 

„Dorośli mówią, że człowiek nie potrzebuje wielu przyjaciół, wystarczy jeden. Czy ktoś ma numer do tego Jednego?”. 

Pełna wersja recenzji dostępna na blogu martamrowiec.pl

Nie mogłabym nie wspomnieć o fenomenalnych ilustracjach Lisy Aisato, która podąża za wyznaniami młodych ludzi, doskonale oddając im głos. Jako czytelnik zanurzałam się w obrazy, które oddawały smutek, zdezorientowanie, radość czy marzenia młodych ludzi. Kolory przesiąknięte są młodzieńczym nastrojami, każdy obraz mógłby opowiedzieć swoją własną historię. Niektóre ilustracje są zabawne, a niektóre bolesne, jak jeden obrazujący rozłąkę dwóch przyjaciółek, gdzie jedna z nich staje się popularna na Instagramie, a druga lajkuje jej treści, by móc zostać ponownie dostrzeżoną. Lisa Aisato potrafi uchwycić ten niewypowiedziany smutek i nadzieję. Coś wspaniałego! 

Pełna wersja recenzji dostępna na blogu opowiemci.com 

Mówi się, że młodość rządzi się własnymi prawami. Bo to czas, w którym w którym chce się wszystkiego spróbować, doświadczyć, poczuć wszystkie emocje i tak po prostu, żyć na własnych zasadach. To przede wszystkim czas, w którym chce się być słyszanym, czas pełen ideałów i buntu, niepewności i skłonności do ryzyka. Młodość, to odwaga i otwartość, o których my, dorośli, zapominamy. To czas, który ukształtował nas najbardziej, mimo popełnionych błędów i rozczarowań, które nam towarzyszyły. Będąc dorosłym takie książki, jak ta autorstwa Linn Skåber, ceni się podwójnie. Książki, które mają ogromną głębię i wpływ na czytelnika. Książki, które z rozbrajającą szczerością uświadamiają jak łatwo było nam zapomnieć o naszej młodości, a jednocześnie widzimy w nich siebie. Zamknięta w monologach, które są małymi fragmentami, migawkami, życia młodszych. Małymi puzzlami ich problemów, bolączek i radości. I mimo, że już nie jestem nastolatką, to potrafiłam odnaleźć się w każdej z tych historii. Ogromnie wzruszająca, empatyczna, czuła i poruszająca. Poszczególne historie różnią się językiem i formą. Niektóre wybuchają gniewem, inne wręcz paraliżują smutkiem i przygnębieniem. Czasami śmiałam się, płakałam lub dziko kręciłem głową. Czasami nawet wszystko jednocześnie. Ale każda z nich sprawiała, że ta chwila nad książką była też chwilą rozmyślań i zadumy. Na pewno warta drugiej, trzeciej i kolejnej lektury. Ale ta książka staje się naprawdę kompletna dopiero dzięki niezwykle szczegółowym i wielowarstwowym rysunkom, które można wielorako interpretować. Rysunkom genialnej artystki, Lisy Aisato. Przy wielu z nich można długo się zatrzymać, a niektóre puenty skryte pod kolorami mają gorzki efekt. To, co Linn Skåber naprawdę udało się zrobić, to obudzić pewną świadomość. Bo tak jak młodzi ludzie, tak samo czują się inni ludzie. Każdy etap życia wymaga od nas wiele, coś nas kosztuje, a jako młody człowiek można mieć coś do powiedzenia w każdej sytuacji. Linn Skåber wykazała się ogromną wrażliwością i z szacunkiem podchodziła do powierzonych jej słów. Świetna, niezwykła książka nad którą nie tylko się zatrzymujemy by w zamyśleniu uronić łzę, ale też odkryć, że młodość wciąż w nas siedzi.

Norweska dziennikarka i pisarka, Linn Skåber, napisała książkę o trudnym okresie dojrzewana i dorastania. „Młodość” nie jest jednak lekturą adresowaną jedynie do nastoletnich czytelników, ale także (a może nawet przede wszystkim) do dorosłych – rodziców, dziadków, nauczycieli, wychowawców… Autorka nie tylko rozmawiała bezpośrednio z wieloma młodymi ludźmi; towarzyszyła im podczas lekcji, spotkań poza szkołą, zabaw i imprez we własnym gronie. Z tych rozmów i obserwacji zrodziła się dająca wiele do myślenia książka. Są w niej dosłowne zapisy wypowiedzi nastolatków (czasem to zaledwie kilka zdań, ale niejednokrotnie bardzo przejmujących), są też opowieści ubrane w literacką szatę – to formy przypominające opowiadanie, kartkę z pamiętnika, poetycką prozę, a nawet lirykę. Dorastający ludzie mówią o swoich lękach, obawach, kompleksach, fobiach. Mają marzenia, ale nieraz boją się z nich zwierzać, by nie zostać wyśmianym. Kochają, niejednokrotnie bez wzajemności. Szukają akceptacji, przyjaźni wśród rówieśników i zrozumienia dorosłych – często bezskutecznie. Przeżywają rozczarowania, padają ofiarami fizycznej i psychicznej przemocy, a bywa i tak, że sami stają się oprawcami. Nieraz nie rozumieją, co dzieje się z ich ciałem, które nagle zaczyna się zmieniać… Trudno wymienić wszystkie problemy, o jakich pisze autorka. Przy okazji wyznań nastolatków poznajemy ich rodziców, nauczycieli, krewnych. Z opowieści młodych ludzi wyłaniają się obrazy ich rodzinnych domów, panujących w nich relacji, które są skrajne – od nadopiekuńczości po obojętność, a nawet odrzucenie. Są też tacy rodzice, którzy żyją już tylko w pamięci, bo zmarli. Pełna emocji jest ta książka. Trudno oderwać się od niej i nieraz wraca się do różnych fragmentów. Przy okazji dorosły czytelnik ma okazję skonfrontować swoje wspomnienia z okresu dojrzewania. Okazuje się, że część obaw, stresów, ale i przyjemności wcale się nie zmieniła. Są jednak także nowe problemy, które kilkanaście czy kilkadziesiąt lat temu nie były popularne tak jak dziś albo nie były nagłaśniane. Trudno byłoby mi wybrać jedną opowieść, która zrobiła na mnie największe wrażenie. Na pewno należy do nich jednak „Co chcę na bierzmowanie” – puetna dosłownie odbiera mowę. Bardzo spodobało mi się to, że nie ocenia, nie komentuje i nie klasyfikuje wyznań swoich bohaterów. Nieraz przecież to, co dorosły człowiek uznaje za drobnostkę dla nastolatka może stać się powodem do zmartwień, kompleksów, a nawet myśli samobójczych. Dopełnieniem są wyjątkowe, piękne ilustracje Lisy Aisato – z jednej strony magiczne, niemal baśniowe, z drugiej realistyczne, symboliczne, wieloznaczne (wystarczy dokładnie przyjrzeć się okładkowemu portretowi). Na ponad dwustu pięćdziesięciu stronach jest ich mnóstwo. Polecam tę książkę wszystkim, którzy szukają w literaturze wzruszeń i gamy emocji, a także ciekawej formy i różnorodnych stylów. Obok lirycznych wyznań i żartów znajdziemy tu także dosadny język, bo przecież i tak młodzi ludzie rozmawiają na co dzień albo tylko czasem uciekają się do wulgaryzmów z różnych powodów, np. chcąc dodać sobie pewności albo stworzyć wokół siebie mur lub rozładować złość i frustrację. To nie jest książkach o grzecznych dzieciach. To literacki dokument o ludziach, którzy wywodzą się z różnych środowisk, nie są już dziećmi, ale nie są jeszcze dorośli. Są ludźmi, którzy wkraczają w świat, którego często nie rozumieją.

"Młodość. Wyznania nastolatków" to zbiór niezwykle autentycznych i poruszających monologów dorastających nastolatków spisanych podczas rozmów z norweską dziennikarką - Linn Skåber. Całość zdobią, ale przede wszystkim dopełniają, fenomenalne ilustracje Lisy Aisato, której kunszt artystyczny potrafi zahipnotyzować czytelnika pochłoniętego lekturą. Pełna wersja recenzji dostępna na: https://przystanekrodzinka.pl/mlodosc-wyznania-nastolatkow/