„Ogrzyca i dzieci, które ratują świat” to książka poruszająca wiele ważnych i wartościowych tematów. Wszystko przedstawione jest w magiczny sposób, chociaż „właściwie to nie magia, ale coś bardzo do magii podobnego.” Ta książka wciąga. Ta książka intryguje. Ta książka pobudza wyobraźnię. Ta książka uczy. Ta książka porusza różne emocje. Nie spodziewałam się, że książka dla dzieci tak mnie pochłonie i wywoła we mnie burzę uczuć. A jednak autorce się to udało. Jak dla mnie książka jest nieodkładalna, jednak patrząc na to, że jest ona skierowana do dzieci, a ma ponad 400 stron, to może to być świetna lektura na kilka pięknych wieczorów. Autorka porusza wiele istotnych tematów. Niektóre są jasno i wyraźnie wskazane, a niektórych trzeba się domyślić. I jedne i drugie skłaniają do myślenia i zastanowienia. W książce ukazane są dobre i złe cechy ludzi, ale co ważne, pokazane jest, że to od nich zależy, które cechy będą dominujące. Ciekawe jest też to, że przesłanie z tej książki można jak najbardziej przełożyć na nasze współczesne życie. Jedyne, czego mi w tej książce brakowało, to ilustracje. Książka robiąca wrażenie, z morałem, i to niejednym, zdecydowanie godna polecenia.

Ogrzyca i dzieci to nowa książka Kelly Barnhill wydana przez Wydawnictwo Literackie, tym razem jest to książka o bardzo ponurej historii, bo o dzieciach z domu dziecka (między innymi), które w obliczu biedy muszą każdego dnia walczyć o przeżycie. Jest to też opowieść o urokliwym niegdyś miasteczku, które niestety z powodów, które poznacie z mojej recenzji, przestało być urokliwe jakie to powody? Obejrzyjcie mój film, by się dowiedzieć. Zapraszam. https://www.youtube.com/watch?v=LAupP_bCs6Q

Książka w środku jak i na zewnątrz, ogrzewa nas i sprawia, że staje nam się cieplutko na sercu. Ogrzyca, którą przedstawiono na okładce, jest bardzo miłą i przyjemną postacią. Jest bardzo troskliwa i gościnna. Ponadto odnajduje swoich przyjaciół we wronach, co nie jest tak oczywistym połączeniem, a jednak. Pozory bardzo często mylą, czym właśnie Ogrzyca jest przykładem. Z pozoru straszny wielki potwór, a w środku “mały przyjazny króliczek” o wielkim sercu. Jak już o bohaterach to wspomnę również o dzieciach z sierocińca, które również grały w tej pozycji bardzo ważną rolę. Jeśli się nie mylę, dzieci było 15: Antonina, Bartłomiej, Celestyna, Diora, Eliasz, Fortunat, Gracjan, Hiram, Ignaś, Justyna, Kaj, Lila, Matylda, Nanusia i Orfeusz. Mimo iż o niektórych nie usłyszymy w tej pozycji zbyt dużo, to każdy z nich był wyjątkowy i wnosił więcej lub mniej do tej historii. (najwięcej usłyszymy o Anotoninie, Bartłomieju i Cesi , czyli Celestynie) Książka jest napisana prostym i zrozumiałym językiem, jednak w zupełnie inny sposób, jaki dotychczas czytałam. A mianowicie chodzi mi tutaj o wplątanie przez autorkę, co kilka rozdziałów historii, która pomoże nam zrozumieć dane wydarzenia. Ponadto narracja jest przecudowna. Czytając, odczuwałam na własnej skórze, ten blask ognia, który jest ukazany na okładce, co bardzo pomagało mi wczuć się jeszcze bardziej w klimat. Dodatkowo narracja nie była taka oczywista... Przez większość książki zastanawiałam się, kim tak naprawdę jest narrator, ale pod koniec wszystko stało się jasne. Chcecie się dowiedzieć, kto nim był?? Lećcie po “Ogrzyca I dzieci” I sami się przekonajcie. Tak jak wcześniej mówiłam pozory często mylą tak jest i tu, niby powieść dla młodszego grona czytelników, a wydaje mi się, że również nieco starsi czytelnicy poczują wiele emocji przy tej historii.

Autorka zabiera nas w niezwykłą podróż, maluje tę historię wszystkimi kolorami tęczy 🌈, od dymnego mroku, po czystą zieleń nadziei. 

Ta opowieść to drogowskaz mądrości, z lekko filozoficzną nutą tak dobrze wyśpiewaną, że ani się obejrzymy wybrzmiewa ostatni akord. 

A tak po naszemu, „po ludzkiemu”, to po prostu niezwykle dobra książka. Muszę koniecznie dwa słowa o polskim przekładzie Łukasza Małeckiego. Panie Łukaszu, pan robi to doskonale, daje Pan nową wartość każdej tłumaczonej książce. Zróbcie prezent swoim nastoletnim dzieciom, obiecuję, że będę wam wdzięczne.

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie trzykropki_ksiegarnia.

„Ogrzyca i dzieci” to piękna książka o przyjaźni, pomocy, wspólnym działaniu, sumienności, tolerancji i mogłabym tutaj wymieniać w nieskończoność. To również opowieść o tym, że czasami czyjaś powłoka może nas zwieść, że to, co widzimy, może być jedynie iluzją, chociaż jest piękne. Pod takim płaszczem może się czaić zło.  

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie aneta_taka.

Powieść napisana jest pięknym językiem, który urzeka zarówno dzieci jak i dorosłych. Dogłębnie pochłania i urzeka. To z pewnością pozycja, którą warto mieć we własnej biblioteczce, wśród tych książek, do których często będziecie wracać. 

Pełna wersja recenzji dostępna na blogu podrozezklasa.pl.

Książka nie jest tylko dla dzieci, ale też dla starszych osób. Każdy znajdzie w niej coś dla siebie: wciągająca fabuła, styl pisania jedyny w swoim rodzaju, bohaterowie, których pokochamy i super realistyczne i niespodziewane zwroty akcji. Kocham 💗 

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie nordiobook.

Barnhill napisała tę powieść w ciągu ostatnich kilku lat. Najważniejsze pytanie powtarzające się w książce to „Czym jest sąsiad?”. Autorka wyraźnie bawi się koncepcjami, które od lat były zastraszane, łamane i nadużywane na arenie politycznej i społecznej. Ale nawet dla reszty z nas, a zwłaszcza dla dzieci, ta bajka istnieje po to, by rozwijać miłość i sprzyjać życzliwości. Polecam, szczególnie jeżeli potrzebujesz czegoś lżejszego, w tej codziennej ciemności. 

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie shadowbook.czyta.

Bajka w najpiękniejszym tego słowa znaczeniu. Baśniowa opowieść o sile dobrych uczynków i życzliwości.

Magiczna, momentami poruszająca, ale przede wszystkim niezwykle mądra, w ten subtelny, pozbawiony zbędnego moralizatorstwa, sposób. Przyznaję, że Ogrzyca całkowicie roztopiła moje serce. 

Pełna wersja recenzji dostępna na bookstagramie life_substitute.

Kelly Barnhill, amerykańska autorka specjalizująca się w literaturze fantastycznej zdobywa serca młodszych i starszych czytelników na całym świecie. Jej prozę wyróżnia trudna do określenia nuta niesamowitości i mądrość ukryta pod pozornie prostą fabułą. Tym razem napisała piękną, wzruszającą, baśniową opowieść o ogrzycy, dzieciach z sierocińca, smoku, wronach, kotach, sąsiadach i głazie. Historia pewnego miasteczka okazała się uniwersalną baśnią, o tym, że dobro to najlepszy rodzaj magii, chciwość nie popłaca, a dzięki współpracy, bezinteresownej pomocy i przyjaźni można pokonać wszelkie trudności. Jednocześnie to wspaniała pochwała dobrosąsiedztwa. Powieść “Ogrzyca i dzieci” znalazła się w finałowej piątce nominacji do National Book Award 2022 w kategorii Young People’s Literature. To jednak nie jest tylko książka dla dzieci, bowiem dorośli, zachwyciwszy się narracją, też wiele z niej mogą zaczerpnąć i odnieść do współczesnego życia, choć na pewno szybciej niż najmłodsi rozszyfrują pewne wątki i postaci. Akcja nie obfituje w wydarzenia, fabuła jest niczym makrama pełna nitek i supełków, które dopełniają się, a w efekcie ukazują metaforyczny obraz. Narrator jest dość zagadkowy, ale nawet, jeśli się domyślimy, kto nam to wszystko opowiada, nie zepsuje to finału. Z pozoru to zwykła “bajka” o tym, jak w pobliżu podupadłego, ongiś urokliwego miasteczka zarządzanego przez chciwego i egoistycznego (rzekomo wspaniałego) burmistrza, zamieszkała dobra, pracowita ogrzyca, która pomagała mieszkańcom, w tajemnicy dostarczając im warzywa, sery i domowe wypieki, a w pewnych okolicznościach została potraktowana jak wróg. Z pozoru to zwykła opowieść o dzielnych sierotach, które opiekowały się sobą nawzajem, żyjąc w skromnych i trudnych warunkach. Z pozoru to prosta i dość czarno-biała historia o tym, jak łatwo można ulec manipulacji, jak łatwo uwierzyć sprytnie podanym słowom lub usłyszeć to, co się chce, będąc głuchym i ślepym na fakty; a także o tym, jaką moc mają dobre uczynki, wzajemna życzliwość i pomoc. Ta książka jest jednak znacznie głębsza, niesamowicie mądra, nieco filozoficzna i przewrotna, niezwykle wciągająca, wzruszająca, wartościowa i szlachetna. Każdy może w niej odnaleźć coś dla siebie. Autorka zgrabnie splata i przetwarza różne motywy, czerpie z mitów, legend, baśni. Ogry nie są przedstawione jako przerażające potwory, a przyjazne, pracowite istoty często gnębione przez innych. Smok, stwór mający bardzo różnorodną i bogatą symbolikę w różnych kulturach, tu przyjmuje wyjątkowo ciekawą osobowość. W tej opowieści szczególną rolę odgrywają wrony, ważny epizod należy do kotów. Zwierzęta tu nie mówią ludzkim głosem (jak to zazwyczaj w baśniach bywa), to dzieci nauczyły się języka wroniego. Te dzieci (co ciekawe ich imiona zaczynają się na kolejne litery alfabetu) zresztą mają wiele talentów np. Bartłomiej to urodzony filozof, Eliasz snuje niesamowite opowieści, Diodora świetnie rysuje, Antonia zaś jest doskonałą organizatorką… Wiele w tej powieści znajdziemy i dozę realizmu i szczyptę fantastyki. Z przyjemnością zagościmy w ogrodzie Ogrzycy (na marginesie dodam, że jest ona mistrzynią potraw i wypieków), w czytelni Sierocińca (księgozbiór tu żyje własnym życiem) na targu (tu przychodzi na myśl obraz z pozytywistycznych nowel) i w lśniącej złotem posiadłości burmistrza ( Disneyowski Sknerus McKwacz byłby przy nim ubogim krewnym). Przeżyjemy wraz z bohaterami wiele emocjonujących chwil i nieraz zadumamy się nad trafnością spostrzeżeń, nad trafnie ujętą “psychologią tłumu”. Czy dobroć może być podstępem, a gniew jest lękiem w przebraniu? Kelly Barnhill w ciekawej, fantastycznej oprawie z nutą magii podaje ważne, uniwersalne, stale aktualne prawdy. Podkreśla rolę dobrych uczynków, wszak “Dobra nie da się zmierzyć, dobro jest czymś więcej. Im więcej się go daje, tym więcej się go ma, jest to najlepszy rodzaj magii” (s. 349) oraz moc dzielenia się “Wszystko smakuje lepiej, jeśli można się tym podzielić” (s. 25). Przypomina jak ważne są przyjaźń, życzliwość, pracowitość, bezinteresowność, uważność na potrzeby innych, troskliwość, miłość, tolerancja, akceptacja. Docenia rolę bibliotek i czytania książek w społeczeństwie – “W książce kryje się moc potężniejsza niż ta, którą włada smok”. O tym przekonali się mieszkańcy Wdoligłaźna na własnej skórze. Od lat byli pozbawieni biblioteki, którą zniszczył pożar, popadli w smutek, marazm, egoizm, biedę, zamknęli swoje domy i serca, lecz gdy zostali obdarowani specjalnymi książeczkami przygotowywanymi przez dzieci i ogrzycę, zaczęli czytać, wymieniać się, rozmyślać, dyskutować i jednoczyć się we wspólnym celu. “Ludzie muszą sobie zadawać ważne pytania, jeśli chcą ważnych zmian” ( s. 390) Jednym z tych pytań jest “kim jest sąsiad?” czy też “co o znaczy być czyimś sąsiadem”. Odpowiedzi na te pytania są istotne nie tylko w odniesieniu do fabuły tej powieści, ale też w kontekście naszego współczesnego świata i lokalnych społeczności, otwartości (lub jej braku) na inność. „Sąsiad to ktoś do ciebie podobny — lub ktoś całkiem różny. A może tyle samo was łączy, co i dzieli. Sąsiad ceni te same wartości co ty albo niektóre z nich, albo zgoła żadnej. Sąsiad to ktoś, o kogo się troszczysz i kto cię wspiera, nawet jeśli nie ma w tym interesu. Robi to, bo ty jesteś człowiekiem i on jest człowiekiem, a ludzie sobie pomagają. Sąsiad to ktoś, kto stawia się na wezwanie, bo może”. (s.398) “Sąsiad to ktoś, kto przychodzi z gorącą zupą. Albo z chlebem. Albo z szeroko otwartymi ramionami. Sąsiad pomoże w naprawie zapadającego się dachu i w pieleniu ogródka, zaoferuje schronienie w słotną noc. Sąsiad o ciebie dba; martwi się o ciebie, śmieje się z tobą, a jeśli będzie trzeba, to się za tobą wstawi”. (s. 399) Czytałam “Ogrzycę i dzieci” w szczególnych okolicznościach, gdy nasza lokalna społeczność zjednoczyła się w akcji pomocowej dla ratowania zdrowia małego chłopca, tym mocniej więc wybrzmiały dla mnie zawarte w tej książce treści i przesłania. Wszyscy jesteśmy sąsiadami. Dzieląc się – mnożymy dobro. Proza Kelly Barnhill jest niesamowita, urzeka swoją szczerością, życiowymi prawdami, nutą magii i niezwykłości. “Ogrzyca i dzieci” to piękna, wzruszająca, mądra historia, która bynajmniej nie moralizuje, ale daje nam wszystkim wspaniałą lekcję. Serdecznie polecam młodszym i starszym czytelnikom. Przeczytajcie i weźcie sobie do serca.