„Tylko w dzieciństwie możemy przeżyć objawienie, tylko w ciągu tych siedmiu lat, kiedy jesteśmy zostawieni sami sobie. Siedem lat poza społeczeństwem. Siedem lat bezpaństwowości. Siedem anarchistycznych lat. Każdy dzień całkowicie twój. Każdy dzień podporządkowany jedynie szukaniu zabawy”. Bardzo lubię eksplorować utwory autotematyczne. Odnajdywanie w nich sporej części świata ulubionych autorów sprawia mi ogromną przyjemność. Georgi Gospodinow potrafi znakomicie lawirować pomiędzy gatunkami literackimi. Nie dziwi więc, że otrzymał Międzynarodową Nagrodę Bookera (2023). Eksperymentuje z formą, wyciska esencję ze słów. W niedopowiedzeniach zostawia furtkę do wniosków dla czytającego. Sprawia, że historia jednostki ma uniwersalny charakter. Tak jest i tym razem, pomimo braku linearnej fabuły. Skupia tu jak w soczewce problemy ludzi będących w zawieszeniu, rozszytych, których małżeństwo chyli się ku upadkowi. Nasze małe i wielkie apokalipsy, które targają arteriami, zostawiają drzazgi piętrzące się pod skórą, przypominające o swojej obecności mimo upływu lat. Szczątkowe deliberacje natury egzystencjalnej/ rozliczanie się z przeszłością przez bohatera, są pretekstem do rozmyślań o nierozerwalnym związku człowieka z naturą, istocie literatury i ,,słowach, które potrafią zwarzyć stosunki między ludźmi, tak jak warzy się mleko chorej położnicy". A także dotyczą socjalizacji pierwotnej i wtórnej. Przypominają o walce o wewnętrzną równowagę, czy arbitralnych decyzjach podejmowanych na gwałt przez każdego z nas, które mają niebagatelny wpływ na nas samych i losy drugiego człowieka związanego z nami siecią wzajemnych powiązań. Gospodinow w obrazowy sposób opowiada o śmierci, która jest częścią życia. Zwraca uwagę na zbywane milczeniem elementy codzienności, które jeśli dostrzeżone- mogą dać okruchy szczęścia. Rozprawia o istocie miłości w robinsonadzie po świecie. O nadziei, która kona ostatnia i końcach, które mogą być początkiem. Zasiadło we mnie bardzo dużo refleksji po lekturze. Czytanie jej przez własne doświadczenia było osobliwym przeżyciem. Polecam Wam tę wspaniałą, wielopłaszczyznową i pouczającą podróż do jądra własnego ja.