Kapitalne spojrzenie na relacje między siostrami, między kobietami, między rodzicami i dziećmi, między małżonkami. A przede wszystkim super ciekawa analiza tego trudnego (ale też fascynującego i oby jednak czasem też wspaniałego) momentu w życiu, kiedy mamy 40 kilka lat i przychodzi czas na podsumowania, przemyślenia, analizy związków, sukcesów pracy, w macierzyństwie, w przyjaźniach. Świetna powieść, stawiająca ważne i mądre pytania.

Myślę, że to książka, o której będzie się wiele mówić. Autorka z humorem, ze szczypta sarkazmu, a nawet satyry przedstawia współczesne społeczeństwo. Nie jest to analiza dogłębna charakterów, motywacji, źródeł i diagnozy wyborów, ale ukazanie tematów, które dręczą współczesnego Polaka, który żyje w 2024 roku. Autorka porusza, jakby od niechcenia, mimochodem tematy ważne, obecne w dzisiejszej "codzienności" - walka z nowotworem, hospicjum, niemożność zajścia w ciążę, akceptacji i popularności w mass mediach i wiele, wiele innych. Wszystkie te kwestie przedstawione są przez obraz rodziny - ojciec, dwie dorosłe córki oraz ich rodziny. Ciekawym jest również język - bezpośrednie zwracanie się narratora do czytelnika. Wielokrotnie czułam też lekką irytację ze względu na przekleństwa, jednak ich użycie jest całkowicie uzasadnione i stanowi obraz współczesnego języka i obecności (niestety) przekleństw w codziennym słownictwie.

Więzy towarzyszą od początku, odkąd pojawiamy się na świecie. Rodzimy się zależni od rodziców, a potem na gruncie emocji rozwijamy, wzrastamy, dojrzewamy. W rodzinnych relacjach tworzy się nowy człowiek, z indywidualnym nastawieniem do świata, ze specjalnym sposobem reagowania i z własnym wzorem tworzenia relacji. A te są niezwykle ważne. Zdrowe czynią nad szczęśliwymi, ich brak lub zaburzenie unieszczęśliwia. I od początku drogi życia uczymy się, zbieramy doświadczenie i dźwigamy ten uciążliwy bagaż zależności. Dług do spłacenia wobec innych przybiera na sile i ciąży. Prawda jest taka, że każdy komuś jest coś winien i każdego dnia ulegamy koligacjom, a należność rośnie. Nieoczekiwane, nieplanowane punkty w życiowej wędrówce są nieuniknione. Dwie siostry Myszkowskie. Aleksandra i Marianna. Dwa światy. Oddalone od siebie przez czas i bieg różnych spraw. Czy choroba ojca je zbliży? Zwykła, prosta codzienność pośród wielu życiowych spraw. Przeszłość i związane z nią wspomnienia. Relacje rodzinne i przyszłość, która spogląda mętnym okiem oraz utkana gęsta sieć zależności i konsekwencje wyborów. Autentyczna do bólu, słodko - gorzka historia o więzach krwi znad jeziora Juno i długach wdzięczności, "prawdziwym życiu, które jest chaosem i przypadkiem". Przekorna i ironiczna powieść współczesna o ludziach i ich problemach. Autorka zachwyca przenikliwą prozą i inteligentnie prowokuje. Z rozwagą i dojrzałością przedstawia relacje kobiet i odwagę bycia sobą i życia zgodnie ze swoimi przekonaniami, co nie zawsze jest proste. W fabułę wplata portret Marii Cunitz. Odnajdywanie przez jedną z bohaterek informacji i śladów o śląskiej astronomce prowadzi do świata przykrytego kurzem czasu. Kieruje na drogi kręte, gdzie znajduje nowe doznania i nową siebie. Okazuje się, że w relacjach z najbliższymi może pojawić się rozpaczliwa samotność. Związki stają się jałowe i przestają być satysfakcjonujące. Rodzina to ciągłe niepokoje i wynikające z tego niedosyty i niesnaski. Anna Dziewit - Meller momentami używa dosadnego języka, by przekazać ładunek emocji, ale nie zaburza to lirycznego piękna tej powieści. Zanurzcie się w wodach jeziora Juno i dajcie się porwać tej esencjonalnej historii. Polecam bardzo.

„Juno” to kolejna książka Anny Dziewit-Meller, a pierwsza, po którą sięgnąłem. I zachwycony tą lekturą pragnę dodać, że nie ostatnia, ponieważ niebawem zasiądę do czytania „Góry Tajget” wcześniejszej książki, której nowe wydanie ukaże się lada dzień. Co sprawiło, że tak chętnie spoglądam ku twórczości pochodzącej ze śląska autorki. Na pewno nie sąsiedztwo Chorzowa z Bytomiem, lecz wyjątkowa pisarska wrażliwość, którą Pani Anna przelewa na papier. Na kartach najnowszej książki Anny Dziewi-Meller poznajemy historię dwóch sióstr – Aleksandry i Marianny. Obie są jak ogień i woda. Aleksandra mieszka w Warszawie. Pracuje i wraz z mężem Markiem wychowuje trzech synów. Choć tak naprawdę nie można mówić o dialogu, czy partnerstwie w tym małżeństwie. Codzienne obowiązki oraz finansowe problemy rozmyły miłość. Marianna zaś pozostała w rodzinnej wsi na Mazurach. Jest odnoszącą sukcesy instagramerką. Lecz jak to często bywa życie, które ukazuje w social mediach, jest iluzją i nie ma żadnego odniesienia to prawdziwego obrazu. Młodsza z sióstr „pielęgnuje” w sobie poczucie winy z dzieciństwa. Czy choroba ojca pomoże siostrom pogodzić się z wydarzeniami, które miały miejsce w przeszłości? Koniecznie przekonajcie się sami i sięgnijcie po „Juno”. Anna Dziewit-Meller poprzez tę historię wyzwala w czytelniku paletę wielu emocje – od radości, poprzez złość, aż po smutek. I tak jak w życiu bywa, tak samo w tej historii pojawią się łzy smutku oraz radości. Jestem również przekonany, że poprzez historię Aleksandry i Marianny mamy możliwość spojrzeć na nasze życiowe decyzje. Na nasze relacje z najbliższymi – rodzeństwem, rodzicami. Czy lektura książki „Juno” pozwoli nam odnaleźć i naprawić nasze błędy? Na to pytanie odpowie sobie każdy, kto sięgnie po ten tytuł. Bo każdy z nas ma swój własny bagaż doświadczeń, swój własny katalog życiowych wartości. To, co ważne, to fakt, że Anna Dziewit-Meller poprzez tę książkę zmusza nas do refleksji nad własnym życiem, własnymi decyzjami. Pomaga nam również podjąć decyzje, aby życie te było jeszcze lepsze. „Juno” to książka bogata w przesłanie, które pozwoli nam spojrzeć na nasze życie z innej perspektywy. To spojrzenie na siebie, na drogę, którą wiedzie nasze życie. A jeśli znajduje się ono na rozstaju, to najnowsza książka Anny Dziewit-Meller może pozwolić nam nakierować owo życie na właściwe tory. Zatem bierzcie i czytajcie.

„Juno” to powieść, która zachwyca bogatą galerią postaci. Dwie siostry, które różnią się życiową drogą, prezentowane są tu w równoległych obrazach. Anna Dziewit-Meller błyskawicznie i bez większego trudu wciąga czytelników w historię wypełnioną zwykłymi życiowymi dramatami. Kobiety prezentowane w tomie – urodzone i wychowywane bez matki nad jeziorem Juno – mają swoje traumy i problemy, z którymi niekoniecznie dadzą sobie radę same. W otoczeniu bliskich mogą czuć się samotne, zwłaszcza że nie znajdują zrozumienia. Czytelnicy jednak poznają ich perspektywę, ich najskrytsze uczucia i myśli. Zyskują skrót do wyjaśnień, które pozwalają na jednoznaczną interpretację wydarzeń: znacznie łatwiej jest pojąć postawy i reakcje (nawet te niezrozumiałe dla otoczenia), kiedy podbudowane są precyzyjnymi scenkami z głębokiej przeszłości. Jedna z kobiet nie odnajduje się w małżeństwie, druga nie może mieć dzieci, chociaż o tym marzy. Jedna nie może zwierzyć się nikomu ze swoich żali, bo i tak nie zyska zrozumienia (w najlepszym razie obojętność, ale spodziewa się też krytyki), druga boryka się z wiadomością, którą usłyszała w dzieciństwie – i której nigdy nie przepracowała. Ta książka jest bardzo śpiewna, trafna w ocenach i ciekawa ze względu na życiorysy. Pisana tak, żeby nieustannie odbiorców zaskakiwać. Ma w zanadrzu wiele niespodzianek i odpowiednio dawkuje napięcie. Nie da się pozostać obojętnym przy tej lekturze, będzie się przeżywać doświadczenia postaci, niezależnie od czasu prezentowanego w migawkach. Przecinają się te życiorysy, przeplatają i uzupełniają wzajemnie, a do tego są najbardziej wyraziste, nic zatem dziwnego, że owocują wyjątkową lekturą. Anna Dziewit-Meller ma do powiedzenia sporo – naprawdę warto jej słuchać. Zwłaszcza w zalewie bylejakości cieszy umiejętność autorki tworzenia przekonujących i pełnych wizerunków postaci. Tu nie ma przypadków ani kompromisów, nie ma nudy ani przewidywalności – i to jest wielka siła „Juno”.

Świetnie opowiedziana historia, zupełnie, jakby słuchało się opowieści psiapsióły przy kawie (albo czymś mocniejszym ;) ). Gorzko-słodka historia dwóch sióstr, z których jedna niby spełnia się zawodowo i rodzinnie, ale jednak czuje jakąś podskórną frustrację (zresztą: kto by nie czuł? szczególnie, gdy w czasie wycieczki do zoo uświadomi sobie, że bardziej rozumie słonia oglądanego na wybiegu, niż własnego męża...), druga zaś - robi karierę jako stylistka paznokci, jako instagramowa influencerka, ale bezskutecznie stara się o potomstwo, co cieniem kładzie się na jej związku. To też opowieść o długach, zaciąganych w życiu i wobec życia, o tym, co jesteśmy temu życiu i innym ludziom winni. Świetnie napisana, czyta się jednym tchem. Serdecznie polecam :)

Aleksandra zbliża się do czterdziestki, pracuje i wychowuje trzech synów. Kobieta marzy o uznaniu czytelników i intelektualnej sławie. Jej młodsza siostra Marianna mieszka w rodzinnej wsi na Mazurach. Jest popularną instagramerką. Z pozoru szczęśliwa i spełniona, pragnie macierzyństwa i zmaga się z poczuciem winy, które nosi w sobie od dzieciństwa. Relacja sióstr jest skomplikowana. Obie nie chcą zmierzyć się w przeszłością. Autorka stworzyła bardzo rzetelną i dogłębną analizę ludzkich zachowań, uczuć i przeżyć. To podróż po meandrach braku zrozumienia, zagubieniu, samotności, konfliktu rodzinnego, wspomnień z przeszłości czy niepewności. Ta wielowymiarowa, niezwykle wciągająca i intrygująca podróż uświadomiła mi, jak utalentowaną pisarką jest Anna Dziewit-Meller. Powieść chwyta za serce, uderza w czytelnika swoim realizmem, dosadnością i bezkompromisowością. To książka, przy której mam potrzebę się zatrzymać. Pobyć z nią jeszcze chwilę, zanim sięgnę po następną. Pozostanie w mojej pamięci.

W swojej nowej, wyczekanej pozycji, Anna Dziewit-Meller rozkłada na czynniki pierwsze rozczarowania i zachwyty wieku średniego. Wcieliła się w rolę narratorki wszechwiedzącej, prowadzącej nas przez opowieść o rodzinie Myszkowskich. Autorka tworzy odczuwalne napięcie, aby pozostawić czytelnika w niepewności, zająć jego głowę innym wątkiem, a potem znienacka powrócić ze zwrotem akcji. „Juno” to nie tylko historia o siostrach będącymi odwrotnością dwóch kropli wody, urodzonych nad tytułowym jeziorem „Juno” na Mazurach, wychowanych tak samo, a jednak inaczej. Nowość Wydawnictwa Literackiego to książka o wyborze, jego braku, goniącym nas czasie, pragnieniach, marzeniach i niemożności ich spełnienia. I pomimo smutku oraz powagi, jaką niosą ze sobą wspomniane tematy, pisarce udało się umiejętnie wpleść szczyptę humoru i przewrotności. Na dodatek, czytając „Juno”, nie sposób zapomnieć, spod czyjego pióra wyszedł ten tekst. Nie zabrakło Śląska, pojawiła się telewizja śniadaniowa, a przez moment przemknęło nawet porównanie do gruzińskich dań. Cała Anna Dziewit-Meller. Sięgnijcie po jej nowość. Przepadniecie od razu. Całość mojej recenzji pod tym linkiem: https://czytamaja.pl/juno-czyli-dwie-rozne-krople-wody/ :)

"Juno" to niespieszna rodzinna historia rozpięta między mazurskim jeziorem, Śląskiem i Warszawą, z kobiecym, siostrzanym punktem widzenia. O narodzinach i śmierci, długu i winie – o tym, że przychodzimy na świat pod kreską, a życie to czas spłaty. O różnych odcieniach macierzyństwa, kobiecości, żałobie, radzeniu sobie z traumą. O kryzysach wieku średniego oraz maskach, które codziennie zakładamy, by spełnić oczekiwania swoje i innych. Powieść, która nie rozchodzi się w szwach, intensywna w emocje, smutna i dowcipna tam, gdzie trzeba, z trafnym (i ciepło-ironicznym) spojrzeniem na życie, człowieka i międzyludzkie relacje – coś, co szczególnie mnie ujęło. W codziennych zmaganiach i wewnętrznym rozdarciu Aleksandry i Marianny czytelnik może odnaleźć się z łatwością. Wspaniały prozatorski vibe Anny Dziewit-Meller niósł mnie przez kolejne strony "Juno". Polecam!

To było tak inne, wykraczające poza wszelkie ramy gatunku, a jednocześnie ciekawe. To książka absolutnie o wszystkim, która tak naprawdę balansuje na granicy wielu wątków i tematów życia codziennego. Głównie opowiada o życiu dwóch sióstr, z których każda jest zupełnie inna i z których każda inaczej radzi sobie ze swoimi problemami. To opowieść o takim momencie w życiu, w którym mamy czas aby przystanąć i zastanowić się nad wszystkim tym co za nami i przed nami. Wtedy zazwyczaj zaczynamy wątpić i nie podoba nam się to co widzimy. To książka o niepowodzeniach i brutalnej prawdzie, o żalu i smutku, o nadziei, które często nas gubi i o tym jak bardzo różni od siebie jesteśmy. Autorka od czasu do czasu wtrąca wiele żartobliwych, często pełnych ironii podsumowań. Zadaje pytania co by było gdyby i próbuje zmusić nas samych do refleksji. Znajdziemy w niej bardzo dużo o więzach krwi, śmierci i żałobie i poczuciu winy. Zdziwiły mnie przekleństwa, ale pasowały tutaj jak ulał, zwłaszcza że samej mi się wyrywają, a w myślach to już w ogóle. Świetnie ukazany wątek dotyczący autorki i pisania, uśmiałam się po pachy, tak jest moi drodzy. Każdy ma jakiś kredyt. Nie znałam dotąd stylu pisania tej autorki, ale mam nadzieje, że to nie będzie nasze ostatnie „spotkanie”. Aleksandra to matka, która marzy o karierze pisarki. Jej codzienność jest trudna i pełna obowiązków. Boi się realizować swoje marzenia. W ukryciu zazdrości siostrze, która zdobywa świat. Jednak każda z nich ma to, czego nie ma ta druga co czasami prowadzi do niedopowiedzeń.

Skończyłam tę książkę już jakiś czas temu i nie potrafię wejść w żadną inną historię. Myślę, roztrząsam, analizuję, odtwarzam w myślach niektóre fragmenty. Tak jak chociażby ten z karetki. Albo z poczekalni w klinice. Oraz ten jeden, z hospicjum. Najnowsza książka Anny Dziewit-Meller z pozoru jest zwykłą opowieścią o dwóch siostrach. Właściwie małym wycinkiem ich życia, kilkoma scenami. Napisaną, mam wrażenie, w sposób nieco pozbawiony emocji. Pozornie. Bo po lekturze emocje aż we mnie kipią. [...] Dużo tu oczekiwań. Tych w stosunku do siebie, ale i innych. Dużo zbyt wygórowanych ambicji, niezrealizowanych planów, marzeń, nawet tych pozornie nic nie znaczących, które nigdy już nie znajdą spełnienia. To jednocześnie dużo małych pstryczków w nos współczesnego społeczeństwa, wiele upchniętych w niewielką ilość stron codziennych bolączek, zmagań z brakiem akceptacji, samotnością i tęsknotą. Całość na: https://czytadelko.com/2024/05/27/juno-anna-dziewit-meller/

Skonstruowana tak aby ciągle trzymać z czytelnikiem kontakt. I bardzo mi się to podobało. Autorka często zwraca się do nas...a to jeden z wielu przykładów: "Pomyślcie, że to nie jest żadna książka, tylko los ludzki..." Rewelacyjna powieść współczesna z pazurem, humorem i dystansem. O zwykłym życiu, codzienności, problemach. Kanwą są siostry Aleksandra i Marianna, które różni prawie wszystko. Ale żyć trzeba niezależnie od tego co staje na drodze. Jak napisała autorka, "troche o tym, że wszyscy mamy tak samo"

„Juno” Anny Dziewit- Meller nie jest zwykłą powieścią o dwóch siostrach i ich rodzinie, ale przepyszną grą prowadzoną przez narratora z czytelnikiem. Polega ona na tym, że jesteśmy przez całą fabułę prowadzeni za rękę i dzięki temu obserwujemy poniekąd proces twórczy, dowiadując się, z jakimi dylematami musi zmierzyć się pisarz podczas tworzenia książki. Autorka nie stawia nas przed faktami dokonanymi, ale dzieli się z nami wątpliwościami dotyczącymi prowadzenia losów swoich bohaterów, pokazuje, co mogłaby z nimi zrobić, gdyby chciała, albo z premedytacją daje nam do zrozumienia, że dalszy ciąg tej opowieści jest zależny tylko od niej i musimy swoje odczekać, by dowiedzieć się, co będzie dalej. Bardzo mi się te zabiegi podobały, bo stworzyły pewną więź między mną a twórczynią tej niebanalnej powieści. Podobnie musieli się czuć widzowie w greckim teatrze, którym chór starców też tłumaczył pewne rzeczy, komentował wydarzenia, a bohaterom udzielał rad. W Warstwie fabularnej jest to opowieść o Mariannie i Aleksandrze, siostrach prowadzących zupełnie inne życia, ale połączonych uczuciem tęsknoty, by stać się kimś innym, zdobyć coś, co miałoby je uszczęśliwić. Dla jednej jest to odniesienie sukcesu jako pisarka, a dla drugiej zostanie matką. Oba marzenia są trudne do zrealizowania, mimo podejmowanych wysiłków. Obie siostry zmagają się też z ciężarem odpowiedzialności za nieszczęścia, które zdarzyły się w ich rodzinie. Dług zaciągnięty u ojca (ten finansowy i ten, można rzec, egzystencjalny) ciąży każdej jak kamień i powoduje, że różnie zachowują się wobec zbliżającej się śmierci rodzica. Jedna odsuwa świadomość nieuniknionego w niebyt i udaje, że jej to nie dotyczy, a druga czuje się współwinna choroby ojca i bardzo osobiście podchodzi do jego cierpienia. Obie jednak będą musiały skonfrontować się z jego śmiercią i tym, co po niej nastąpi. Oprócz sióstr Myszkowskich Anna Dziewit- Meller ciekawie kreuje postaci mężczyzn. Mamy tu mężów prezentujących zupełnie inne podejścia do życia. Marek to mąż tradycyjny, który uważa, że to kobieta jest od ogarniania spraw domowych; Roman jest typem męża nowoczesnego, choć nie wyzwolił się z przeświadczenia, że obowiązkiem mężczyzny jest odnieść sukces, zapewnić żonie odpowiednie warunki bytowe i uprawiać typowo męskie rozrywki, nawet jeśli się ich nie lubi. Moim faworytem jest jednak niejaki Kamaszek, typ obleśny i o paskudnym charakterze, ale tak opisany przez autorkę, że kilka razy wybuchłam śmiechem. Szczególnie ubawiła mnie scena pogrzebu, jakkolwiek by to makabrycznie nie zabrzmiało. Podobnie jak okoliczności rozstania się z życiem tego damskiego boksera i zawołanego myśliwego. Reakcja jego żony na wiadomość o śmierci męża warta jest uwagi. Mimo licznie puszczanych do mnie przez autorkę oczek i uśmieszków, jest to świetny traktat o winie i konieczności (a może niekonieczności?) jej odpracowania oraz o nieuchronności losu. Trudno nie zgodzić się z narratorem, że gdyby siostry Myszkowskie się nie urodziły, życie każdego z bohaterów pobiegłoby po zupełnie innej ścieżce. A żeby te tezy udowodnić posługuje się licznymi cytatami z Rabelais'ego oraz fragmentami poezji barokowej anonimowych autorów. Znakomicie bawiłam się przy lekturze „Juno” i gorąco polecam ją tym czytelnikom, którzy lubią literaturę nieoczywistą, wymagającą zaangażowania. To bardzo odświeżające doświadczenie.

Pięknie opisany obraz rodziny i ich relacji. Przejmujące i bolesne tematy, są rozświetlane nutą dowcipu i humoru, Pani Ania żagluję nimi w niesamowity sposób. Ostatnio odkrywam książki Autorki muszę przyznam, że są niebanalne i pisane pięknym językiem.